‘Liever bij mij…’ Tweede druk begin 2016

Goed… het belangrijkste nieuws eerst:

lieverbijmij_cover_3dJaaaaaa! De tweede druk van ‘Liever bij mij…’ is onderweg! 🙂 Op vijf februari komen de nieuwe boeken aan en een week later (precieze datum volgt) zal de titel in (bijna) alle boekhandels in Nederland én België te bestellen zijn!

De nieuwe oplage is hardcover en vanaf vandaag kun je al een exemplaar RESERVEREN zónder verzendkosten met de code: 2016. De eerste druk in paperback blijft voorlopig ook bestelbaar, zolang de voorraad strekt. OP = OP.

Ondertussen ontstaat er online steeds meer aandacht voor het boek. Hier vind je vast de eerste reviews: Bol.comIrene Otto, kinderboekenwinkel In de wolken, Lemsternijs en natuurlijk ook op Facebook.

Ik ben nog op zoek naar enkele Facebookpagina’s/blogs/websites die een review willen schrijven! Vind je dit leuk, dan kun je via irenevanwesel@gmail.com een recensie-exemplaar aanvragen. 🙂

Wereldlichtjesdag

December was een ongelofelijk drukke, bijzondere en warme maand, een achtbaan vol emoties, maar tegelijkertijd ook een periode waarin ik ‘mijn hoofd’ er goed bij moest houden. Het begon allemaal op 9 december met een grote vrachtwagen en héél veel boeken, wat logistiek nog een hele klus bleek. Aanpakken geblazen dus! Maar dat ging goed en het posten van alle gereserveerde exemplaren verliep ook ‘soepel’ (lees: met een steekwagentje vol pakketjes en enveloppen naar het postkantoor… elke dag).

lieveHet voordeel van dit hele avontuur was dat ik geen tijd had om zenuwachtig te worden voor Wereldlichtjesdag (13 december). Uiteraard was ik dat uiteindelijk wél… niet alleen vanwege de boekpresentatie, maar ook omdat meer dan de helft van de deelnemers van ‘Liever bij mij…’ naar Limburg was afgereisd om hierbij te kunnen zijn. En ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik nu typisch zo iemand ben die zich dan druk gaat zitten maken over of die lieve mensen mij ‘in het echt’ wel zo leuk vinden. Hier ga ik aan werken dit jaar, heb ik mezelf beloofd. Ik zeg op zo’n momenten altijd streng tegen mijn hoofd: ‘laat het maar gewoon gebeuren, het is zoals het is,’ maar voelen doe ik dat nog niet. Misschien komt dat wel als ik het maar vaak genoeg herhaal. Dingen hoeven niet altijd goed of slecht te zijn, vaak zijn ze gewoon en dat is oké.

Wat er die avond allemaal gebeurde kan ik moeilijk in woorden vatten. De muziek was prachtig, de gedichten en het noemen van de namen… De dappere ouders die het podium op kwamen om iets te vertellen. Het was zó ontzettend fijn om iedereen te ontmoeten. Een warm bad, zoals het cliché wilt. De kans om mensen die ik tot nu toe alleen digitaal ontmoet had, wiens verhaal en kindje(s) ik ondertussen zó goed ken, even te spreken, soms ook vast te houden, dat was mijn grootste cadeau afgelopen jaar. Het andere grootste cadeau (ja, gedeelde eerste plek) was de organisatie van Wereldlichtjesdag zelf. Stichting WLD Stein telt acht leden en er is tijdens het opzetten van het evenement een mooie band gegroeid waarin we delen, in warmte en respect voor elkaar. Ik ben er heel dankbaar voor dat dit kan en mag, dat het goed voelt.

In de week na Wereldlichtjesdag bleek al snel dat de eerste oplage van ‘Liever bij mij…’ niet toereikend zou zijn. Ik had gedacht er wel een half jaar mee vooruit te kunnen, maar op dat moment mocht ik me afvragen of we februari wel zouden halen (aangezien meer dan de helft van de boeken al weg was). Dat is nu nog steeds de vraag overigens met nog maar 168 boeken op voorraad… Gelukkig is de tweede druk in productie :-). De eerste oplage heeft de boekenwinkels niet eens bereikt, met uitzondering van boekenwinkel ‘In de wolken’ in Voorburg. De tweede druk zal via het Centraal Boekhuis in (bijna) alle boekhandels in Nederland én België bestelbaar zijn.

2015 was een groot avontuur… Ik ben heel benieuwd wat 2016 in petto heeft!

Liefs,

Irene

 

Meer informatie over het boek? Klik dan hier.
Bestellen                       E-book met fragmenten

Advertenties

Fragmenten ‘Liever bij mij…’

Vandaag worden er voor het eerst fragmenten vrijgegeven van de bundel ‘Liever bij mij…’ die op Wereldlichtjesdag 2015 wordt gepubliceerd.

Je leest ze hier!  Liever bij mij… fragmenten

lieverbijmij_cover_3d-v3

Over ‘Liever bij mij…’

‘Liever bij mij…’ vertelt het verhaal van 33 ouders en paren die een kindje, soms meerdere kindjes, verloren tijdens of na de zwangerschap. Zij namen daarmee niet alleen afscheid van hun baby, maar ook van alle dromen en wensen die zij voor hem of haar in gedachten hadden. Sommigen van hen stonden voor de loodzware keuze de zwangerschap af te breken, anderen werden plots geconfronteerd met een stille echo. Er zijn ouders die hun kindje dagen na de bevalling moesten laten gaan, maar ook papa’s en mama’s die een ouder kindje plots verloren. Hun verhalen zijn zo divers. De manier om met rouw om te gaan uniek, net als de gevoelens rondom het verlies, en toch delen zij hun gemis. Het verdriet om een kindje dat er niet meer is, ongeacht hoe oud of jong.

liever_bij_mij_cover_def-page-001

Jeannette en Yenthe* ‘Liever bij mij…’ #28

Hallo Allemaal,Jeannette en Yenthe

Mijn Naam is Jeannette, ik ben getrouwd met Dirk en moeder van Hidde (2004) en ons engeltje Yenthe*(2008).

Wij wonen in het mooie Friesland.

Onze dochter Yenthe* heeft maar 1 week mogen leven. Wij hebben haar moeten laten gaan omdat zij tijdens de bevalling een gebrek aan zuurstof heeft gehad. De oorzaak hiervan was dat mijn baarmoeder is gescheurd op het litteken van de eerdere keizersnede van onze zoon Hidde. Een gescheurde baarmoeder komt niet vaak voor, maar is ook zeker niet uniek.

Graag wil ik ons verhaal vertellen, en doe ik mee met het project ”liever bij mij..”

Liefs Jeannette van der Meer.

Meer over het project lees je hier.

Joanie en Thomas* ‘Liever bij mij…’ #27

Version 2Vaderdag 2013. Nog een dag gaan we als gezin op stap. Met Thomas in mijn buik en Isabella aan mijn hand. Een heerlijke en onbezorgde dag in de zon, vol met plannen voor de toekomst. Vol hoop en goede moed. En ook vol ongeduld om eindelijk ons mooie mannetje te mogen verwelkomen na 9 maanden zwangerschap.

De volgende dag is ons onbezorgde leven in één klap voorbij als de verloskundige ons vertelt dat ons lieve, kleine mannetje niet meer leeft. Geheel onverwacht en zonder enige reden is zijn hartje er zomaar mee gestopt. Die dag wordt de grond onder onze voeten vandaan geslagen. Wat moeten we nu toch? Hoe kan dit nou?

Op 18 juni 2013 komt dan eindelijk de dag waarop we onze eerste zoon in onze armen mogen sluiten. Hij is mooi, zó mooi. Met zachte wangetjes en een klein mondje. Sprekend zijn grote zus. Hij is helemaal perfect en klaar om de wereld te veroveren. Maar toch is het vreselijk mis, want hij doet het echt niet. Hoe hard ik van binnen ook roep dat hij moet gaan huilen, het blijft oorverdovend stil.

In de dagen, weken, maanden na de geboorte van onze Thomas ben ik altijd op zoek naar verhalen van lotgenoten, informatie en mooie teksten. Via Kusje in de Wind kom ik te weten over het project ‘Liever bij mij…’. Het spreekt me meteen aan en ik meld me aan. Ik vind het fijn om mee te doen, om mijn verhaal te kunnen vertellen. Wie weet draag ik bij aan meer begrip voor ouders zoals wij. En Thomas zijn verhaal vereeuwigd te zien in een boek, dat lijkt me prachtig.

Voor alle andere ouders van sterrenkindjes hoop ik dat ons verhaal veel troost en herkenning biedt. Het verdriet van die hele donkere tijd in ons leven, maar ook de hoop dat het ooit weer iets lichter wordt.

Joanie, mama van Isabella, Thomas* en Oliver

Meer lezen over het project kan hier.

Natalie en Siebe* ‘Liever bij mij…’ #26

Natalie en SiebeIk ben Natalie, mama van Siebe. Ik voel me alleszins heel erg mama maar niemand die het ziet. En dat is nu ook de reden waarom ik graag mijn verhaal wil neerschrijven voor het boek ‘Liever bij mij’. Om het ‘stilzwijgen’ rond doodgeboorte en babysterfte te doorbreken en mensen hiervoor uit hun comfortzone te trekken. Om duidelijk te laten zien dat mijn zoon voor altijd een deeltje van mezelf zal zijn, maar dat dat ook met een glimlach kan. Om Siebe zijn verhaal ‘levend’ te houden, zodat hij nooit zal worden vergeten. Om zijn naam te kunnen noemen, wat ik zo graag doe. Om mijn onvoorwaardelijke liefde voor hem te kunnen ‘uitspreken’ in de vorm van een boek. En voor mezelf zie ik het ook wel als iets dat nu bij het rouwproces hoort.

We waren 40 weken zwanger toen de weeën begonnen en we naar het ziekenhuis gingen. In eerste instantie verliep alles normaal: ik werd naar de verloskamer gebracht en werd aan de monitor gelegd. En daar viel de grond onder onze voeten weg. Er was geen hartslag meer. Vanaf dat moment stond onze wereld stil. Onze droom werd in één slag een ware nachtmerrie. Siebe werd stil geboren op de uitgerekende dag en hij was nog mooier dan we hadden durven dromen.

Ik kan wel stellen dat ik een ander mens ben geworden sinds ik mama ben van Siebe. Dat ik een andere kijk op het leven heb gekregen en dat mijn prioriteiten ook anders verdeeld zijn nu. Of dat minder goed is? Neen, dat denk ik niet, het laat me vooral beseffen hoe kostbaar het leven is. Geluk zit vaak in de kleinste dingen en dat is één van de zaken die Siebe mij heeft geleerd…

Je leest hier meer over het project ‘Liever bij mij…’

Hannelore en Ono* ‘Liever bij mij…’ #25

Een vlinder kan je heel graag zien,

je kan er ontzettend van houden, je kan er dagenlang naar kijken…

maar een vlinder kan je niet lang vasthouden in de palm van je hand.

Je kan hem niet bij je houden in een doosje of een kooitje.

Dan pas gaat hij dood…

 

Onze lieve Vlinder, ono en hannelore

maand na maand vol spanning op gewacht.

Van zijn gefladder genoten, met een traan in de nacht.

Hij werd niet eens ons mensenkind,

veel te mooi voor ’t leven…

Hij is op 11 mei als Vlinder

gaan vliegen met de wind.

 

Meer lezen over het project ‘Liever bij mij…’ kan hier

Hannelore is tevens de auteur van het mooie prentenboek Ono, een bijzonder broertje

Barbara en Faye* ‘Liever bij mij…’ #24

Barbara en FayeMijn naam is Barbara. Ik ben 42 jaar en sinds 14 februari 2013 de trotse moeder van Faye Anuja Mirella.

Ik vind het heel mooi dat ik mee kan, en mag, schrijven aan het project ‘Liever bij mij’. Op die manier ligt het verhaal van Faye voor eeuwig vast. Verder hoop ik dat er door dit boek weer meer aandacht komt voor het feit dat er in Nederland veel meer baby’s vlak voor of na de geboorte overlijden dan mensen weten. Dat de gezondheidszorg niet altijd zo goed is als wij denken. Mede door inschattingsfouten, en het feit dat mijn gynaecoloog niet luisterde, is mijn dochter overleden. Ook hoop ik dat er door ‘Liever bij mij…’ meer empathie ontstaat in de omgeving van iedereen die zijn kindje rond de geboorte verloren is. Ik heb het idee dat mensen vaak niet kunnen inschatten wat voor impact dit verlies heeft op je leven en je toekomst als ze je baby niet gezien hebben. Meer informatie

Irene, Boris* en Vonkje* ‘Liever bij mij…’ #23

Irene Boris en VonkjeOp de boekenkast in mijn werkkamer staat een doos. Het is een vierkante doos met een deksel, bedrukt in een lief klein rood met wit B.B.-ruitje. Ik heb al jaren niet in de doos gekeken, maar ik weet precies wat erin zit.
Twee positieve zwangerschapstests, een fotootje van een echo en de brief met de uitslag van de vlokkentest. Een hardgroen rompertje met lange mouwen in maatje 56 en een bijpassend mutsje van Rainbow Babies. Een groene sprinkhaan-knuffel aan een lange springveer, voor boven de commode. Als je hem omlaag trekt gaat ‘ie zo leuk springen en hoor je het rammeltje dat erin zit.
Dan nog lieve kaarten van vrienden, familie, collega’s en kennissen met bemoedigende woorden, een kindertekening en een bosje geknutselde bloemetjes dat ik van de dochters van mijn liefste vriendin heb gekregen.
Op de boekenkast in mijn werkkamer staat een doos.
Een doos waarin ik de tastbare herinneringen aan Boris* en Vonkje* bewaar. Meer informatie

Stefanie en Kane* ‘Liever bij mij…’ #21

Stefanie en KaneMidden in de heftigste tijd van mijn leven, waarin bij mijn zus een hersentumor was geconstateerd en mijn moeder spontaan verlamd was geraakt door de spierziekte Guillain Barre, kwam op 24 december 2009 ons zoontje Kane ter wereld. Ons lichtpuntje in deze zware tijd. Niet alleen voor mij maar voor ons allemaal. Zoals mijn moeder steeds zei als ik hoogzwanger bij haar aan het bed stond; ” jij hebt iets moois om naar uit te kijken”. Meer informatie