Faye Lynn, nieuw geluk en Het Sprookje van de Dood.

22407379_10155759350557964_586056838_nInmiddels is het bijna tweeënhalf jaar geleden dat mijn wereld op zijn kop stond. Op 30 mei 2015 verloren ik en mijn vriend Richard ons eerste kind, onze dochter Faye Lynn. Soms verbaast het mij dat het “alweer” 2,5 jaar geleden is. Het jaagt mij soms angst aan, alsof de tijd die er verstreken is ook een waardeoordeel met zich meedraagt. Namelijk dat je niet meer zo verdrietig mag zijn en de pijn toch wel minder moet zijn geworden of over moet zijn. Dit oordeel vel ik niet over mijzelf, maar ik merk helaas dat anderen dit wel dikwijls zo bedoelen. Niet zelden hoor ik dat het ‘gelukkig al een hele tijd geleden is’. Iets wat voor mij absoluut niet zo voelt, en al gezegd werd na pak ‘m beet 3 weken. Alsof rouwen vooral niet te lang mag duren en je maar gauw dat spreekwoordelijke plekje moet vinden waardoor je weer vrolijk verder kunt leven. Soms voelt het zelfs alsof het verstrijken van de tijd mij verder van haar doet verwijderen, het jaagt mij angst aan dat ik haar dus al zo lang kwijt ben; al voelt Faye nooit helemaal verloren en zal ze altijd met ons verbonden zijn. Die tweeënhalf jaar voelen voor mij als net een jaartje terug. Hoe lang mag je dan rouwen? Een maand? Een halfjaar? De waarheid is dat rouwen om je kind nooit op zal houden, het is de prijs die je voor immense liefde betaald.

Faye werd geboren met een zwangerschap van officieel 23 weken en 6 dagen. Al wekenlang had ik rare klachten die voor mij niet goed voelden. Een stemmetje binnenin vertelde dat dit niet goed was, maar als naïeve, jonge zwangere liet ik mij geruststellen door de verloskundige. Ik liet mij vertellen dat het bandenpijn was en ging gewoon door met fulltime werken. Uiteindelijk verloor ik ‘s ochtends met exact 23 weken iets wat mijn slijmprop moet zijn geweest en werd ik wakker met een hoop bloedverlies en krampen. Ik belde de verloskundigenpraktijk en volgens haar kon ik gewoon gaan werken. Vervolgens belde ik ook mijn moeder en viel ik flink tegen haar uit dat de professionals het echt wel beter wisten dan zij, nadat ze me zei dat ik niet moest gaan werken. Ik ging gewoon een middagje werken en ‘s middags zou ik langs de dokter gaan en mij voor de 100ste keer laten testen op blaasontsteking en daarna naar de verloskundige gaan. Op mijn werk werd het bloedverlies steeds heviger en de krampen ook. Tot 3x toe bel ik de praktijk en word ik geïrriteerd te woord gestaan dat ze het druk hebben en ik niet steeds moet bellen. Faye beweegt vrolijk in mijn buik.

Uiteindelijk word ik die middag na zwaar aandringen van mijn moeder inwendig onderzocht en krijg ik een afspraak bij de gynaecoloog over twee weken. Als ik daar naar de wc ga en vervolgens weer een plas bloed verlies moet ik toch meteen naar het ziekenhuis. Daar aangekomen spreekt de dienstdoende arts het doodvonnis uit: “U bent aan het bevallen en de baby gaat dit niet overleven.” Wat volgt is een verschrikkelijke week, gevuld met weeën, hoop en angst. Ik beviel die dag niet, ik vocht als een leeuwin en hield het op pure wilskracht zonder weeënremmers 6 dagen vol. Juist de dag dat ik vervoerd zou worden naar een academisch ziekenhuis waar ik longrijpingsinjecties zou krijgen braken mijn vliezen en stierf onze dochter Faye 40 minuten na haar geboorte in mijn armen, in het bijzijn van mijn ouders, schoonouders, zusje en tante. Ze was perfect en prachtig. Ze leek precies op mijn vriend en had een hoop prachtige krulletjes in haar haartjes en lange, zwarte wimpers. Ze hadden ons bang gemaakt dat Faye op een alien zou lijken, met een doorzichtige huid en kaal. Niets van dit alles was waar. De liefde en trots vermengd met onbeschrijfelijk verdriet zal ik nooit vergeten. Wij waren ouders geworden en dit zou niemand ons afpakken.
Ik bleek een infectie in mijn placenta te hebben en Faye werd op de echo’s veel lichter en kleiner geschat dan ze bleek te zijn, waardoor de twijfels over haar werkelijke leeftijd blijven bestaan.

Inmiddels hebben wij een gezonde dochter gekregen van nu 15 maanden. Kate leek vooral als baby heel erg op haar zusje en geeft haar foto’s elke dag een kusje. Het geluk in ons leven is vooral dat we haar hebben om voor te mogen zorgen, al zullen we altijd een kindje missen. Het is lang niet altijd makkelijk om door te leven met dit verlies, maar we zullen wel moeten, zoals zoveel lotgenoten.
Na het verlies van Faye heb ik veel steun gevonden aan lotgenotencontact. Een lief gezin waarvan de mama een collega van mijn vriend is, zijn inmiddels vrienden geworden. Ook online heb ik veel herkenning gevonden.

Vorig jaar toen ik hoogzwanger was van mijn regenboogbaby, hoorde ik van twee lotgenoten via een pagina op Facebook dat er audities kwamen voor de verfilming van een bijzonder boek, namelijk het Sprookje van de Dood van Marie-Claire van der Bruggen. Zonder verder na te denken besloot ik een mail te sturen en mocht ik na mijn bevalling auditie komen doen. Marie-Claire mailde mij dat ze een goed gevoel over mijn nog te volgen auditie had en eigenlijk had ik precies hetzelfde. Het was een onverklaarbaar gevoel, misschien wel een weten dat ik bij dit team zou gaan horen. Ik werd gecast voor de hoofdrol van het Zieltje en zo kwam er van alles samen. Mijn achtergrond als actrice, mijn eigen, diepe rauwe rouw en verbinding met het onderwerp, mijn spiritualiteit en de troost die ik zocht. Ik heb Marie-Claire leren kennen als een oprechte, warme en liefdevolle vrouw en ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik geloof dat onze allerliefste kindjes altijd bij ons zullen horen. Dat we ze niet op aarde mogen zien opgroeien blijft wel heel pijnlijk. Ik zou er alles voor over hebben om haar hier in mijn armen te mogen houden, maar dat er echt meer bestaat, daar heeft Marie-Claire mij door haar visie en boeken wel van overtuigd. Ik geloof met heel mijn hart dat deze film iets toe te voegen heeft, dat het steun, inzicht en liefde kan brengen bij iedereen, maar voor mij in het bijzonder, voor de mensen die dit nodig hebben. Het lijkt nu misschien of ik schaamteloos reclame maak, maar omdat ik er zo’n oprechte verbinding mee voel, wil ik het graag onder jullie aandacht brengen. Omdat er geld nodig is om deze bijzondere film te maken, is er een crowdfundingsactie gestart. Mocht je een donatie willen doen, dan kan dit via https://cinecrowd.com/nl/het-sprookje-van-de-dood-de-film

Zouden jullie ook de Facebook pagina willen liken? De pagina is te vinden onder Het Sprookje van de Dood – de film.

Er is 1 zieltje dat ik altijd in mijn hoofd en hart heb bij het maken van deze film en dat is mijn lieve dochtertje Faye Lynn.

Mama zal altijd van je houden.
Bedankt schat, dat jij mij mama hebt gemaakt.

Kirsty Aileen

 

 

 

De liefde zal altijd blijven – door Stefanie Ramos

12 november 2015, we zitten aan tafel mijn telefoon ringelt…. een appje. Ik loop van tafel en terwijl ik mijn telefoon open stort ik tot de grond bij het lezen van één woord op mijn telefoonscherm “Hersentumor”.
“Waar?” reageer ik. “Hersenstam” krijg ik terug. Stilte…. een verschrikkelijk stilte. Een hand die mijn keel dichtknijpt. Daar is het weer: angst, wanhoop, verdriet…

Mijn collega heeft een zoontje: Imran. Imran zit bij mijn jongste dochter Loïs op de crèche in dezelfde groep. We carpoolen bij slecht weer, we gaan samen naar de Sinterklaasviering op het werk en komen af en toe bij elkaar over de vloer. Leuk contact, maar verder niet heel intens.

11054458_1012680462095324_7748572451697452337_n[23047]
Imran is ziek geworden. Hij was onophoudelijk aan het overgeven en is opgenomen in het ziekenhuis.  Eerst weten ze niet goed wat er is en denken aan een longontsteking. Tot daar het verschrikkelijk nieuws is. Een hersentumor in zijn hersenstam. Na een biopt blijkt al snel dat Imran niet meer zal genezen, de artsen geven hem maximaal een jaar.

Daar sta ik dan terug in dezelfde gang, naast dezelfde Intensive Care, met dezelfde artsen. Ik weet niet of ze me wil zien. Maar ik moet hier zijn. Alles begint me te duizelen. De kamerdeur gaat open. Daar staat mijn collega Fatine, ze laat me naar binnen. Ze is zo sterk en positief. Ik voel haar kracht door alleen maar naar haar te kijken. Imran ligt op zijn zij, hij kijkt me aan met zijn prachtige bruine ogen en zijn jaloersmakende lange wimpers. Prachtig lief mannetje, zo verzwakt dat ik ervan schrik. Ik pak zijn handje vast en vertel hoe erg iedereen hem op de crèche mist en dat hij een knuffel krijgt van Loïs en zijn juffie. Hij steekt verzwakt zijn armpjes uit en maakt een knuffelgebaar.
Fatine kruipt bij hem in bed. Ik neem afstand, maar ben daar. Alles in me zegt ook dat ik daar moet zijn. Fatine laat niemand toe, ze gaat op in Imran, haar maatje, haar alles. Ze is er voor hem en de rest doet er niet toe. Wat een liefde, wat een prachtige mama. Het ontroert me, de kracht die ze heeft en hoe goed ze haar verdriet en wanhoop kan verbergen voor Imran. Zo ontzettend trots op haar!

Even later staat ze op en kijkt me recht in mijn ogen aan. Met een strenge blik zegt ze: “Jij bent hier omdat jij nog staat!” Oftewel, ze laat me toe in deze zo intieme, liefdevolle, hartverscheurende momenten, omdat ze weet wat gaat volgen. Mijn hart breekt. Ik kan niet geloven dat wij lotgenoten gaan worden. Maar we weten het allebei. We spreken het niet uit, maar we weten het en voelen het.

In de weken die volgden ging het bergafwaarts. We wisten dat het moment zou komen, het afscheid……

Imran die altijd knuffels gaf. Waar hij was, was liefde. Ik herinner me een dag met de crèche op de kinderboerderij, hij knuffelde alle dieren die hij zag, zo stevig en intens. Elke keer moest ik weer achter hem aanrennen want hij volgde de dieren, niet de groep. Hij genoot zo intens, en ik van hem.

Hoe kon ik hem nu aankijken, wetende dat het de laatste keer kon zijn. Ik was toeschouwer. Machteloos. Ik zag zijn pijn, en de pijn van Fatine. Er is niets wat ik kon doen, behalve zijn handje strelen en hem zeggen dat ik van hem houd. En dat het oké is dat hij zijn rust mag nemen.

Op 24 december, de geboortedag van Kane, bak ik normaal elk jaar koekjes voor het kinderziekenhuis. Dit jaar had ik geen ingrediënten gehaald. Ik wist dat ik niet zou kunnen trakteren. Het is ochtend… de dag van Kane zijn geboorte. Ik pak mijn telefoon en terwijl ik een bericht lees om ons sterkte te wensen op deze dag, komt er een nieuw bericht binnen. “Imran is overleden.”

Binnen 15 minuten sta ik in die gang. Ik mag naar binnen. Daar ligt Imran. Vredig, maar overduidelijk is dat het leven hem heeft verlaten. Ik raak hem aan en geef hem een kus. Ik proef en ruik Kane. De zoete geur die hem omringde. Fatine vertelt me dat dat parfum van het paradijs is. Een parfum wat de engeltjes meenemen wanneer ze een overleden kindje komen halen. De engeltjes komen met hele lieve woorden uit het paradijs, en nemen hem mee naar een prachtige groene tuin. Vol bomen met fruit, de mooiste vogels en planten. In het paradijs wacht hem een leven met zoveel vreugde, geluk en liefde. Haar verhalen maken me blij en geven me troost. Als ik aan Kane denk is dat wat ik me ook altijd probeerde voor te stellen.

Een paar dagen later, op het werk, kan ik de duizeligheid niet meer aan. Voor de zoveelste keer voel ik me benauwd en naar. Ik voel angst, maar weet niet waarvoor. Uiteindelijk kom ik met een burn-out thuis te zitten. Ik krijg een verwijzing naar de psychosomatische fysiotherapeut. Deze zegt al snel dat mijn angst en pijn te diep zit. Dat ik dit niet met ademhalingsoefeningen, ontspanningsoefeningen en gesprekken kan overwinnen. Ze raadt me aan om met een psycholoog te gaan praten. Na een aantal gesprekken en testen blijk ik te lijden aan een posttraumatische stress-stoornis. Tijdens de gesprekken wordt duidelijk dat ik dingen heb wegstopt omdat erover praten veel te pijnlijk is.

Hoe bizar is dit? Ik praat altijd en heel makkelijk over Kane. Ik heb meegeschreven aan ‘Liever bij mij’, ik deel heel veel op Facebook en voor elke bijzondere dag heb ik iets gevonden om mijn gevoel te uiten. Ik heb het “prima” voor elkaar. Ik heb het “verwerkt” voor zover dat mogelijk is en ik sta positief in het leven…..

De waarheid is dat ik alles heb ge-sugercoat. Ik heb voor elk verdrietig moment en elke pijnlijke herinnering iets vrolijks verzonnen. Op zijn sterfdag gaan we vrolijke tekeningen krijten op de plek waar Kane gereanimeerd werd. Op zijn verjaardag ga ik koekjes trakteren in het ziekenhuis. Zolang ik maar bezig blijf en geen tijd heb om alleen te zijn met mijn pijn.

Ik besluit te starten met emdr-therapie. Therapie waar je letterlijk teruggaat naar de momenten die je hebt weggestopt, de momenten die je verscheuren, de momenten die ervoor zorgen dat je wil gillen, schoppen en slaan van verdriet. Zo moest ik terug naar het moment dat we Kane zijn kistje gingen sluiten. Ik moest vertellen wat ik zag. Hoe hij er uitzag. Wat ik voelde. Wat ik dacht. Tijdens elke sessie stroomden de tranen over mijn wangen. Zo heftig en intens had ik deze momenten zelfs in werkelijkheid niet beleefd. Ik ging kapot. Ik verdronk in mijn eigen tranen.

Na een heel heftig jaar van gesprekken en emdr-therapie, kan ik nu oprecht zeggen dat ik het kan accepteren. Mijn pijn. Het gemis. Het onrecht. Er is geen handboek of gebruiksaanwijzing voor hoe je omgaat met het verlies van je kind. Ik wilde die medelijdende blikken niet, dus ik was sterk en vrolijk en positief. Ik zette een masker op, elke dag weer. Ik deelde veel op Facebook omdat ik bang was dat mensen Kane zouden vergeten. Een soort boosheid en bewijs dat ook hij er mag zijn en nog steeds is. Ik had een script voor mezelf geschreven en wist deze rol voortreffelijk te spelen. Ik heb leren te leven hoe ik dacht dat van me verwacht werd. Ik drukte mijn verdriet met alle kracht weg, zoals een bal onder water die naar boven wil drijven. Nu is die bal met alle kracht omhoog geschoten. Ik ben alleen geweest met mijn verdriet, mijn pijn was ondragelijk. Ik heb gehuild, geschreeuwd en heel veel van me afgeschreven. Mijn verdriet mocht en mag er eindelijk zijn.

Dit verdriet is onderdeel van mij en dat heb ik geaccepteerd. Al mijn angstklachten en duizelingen zijn verdwenen. Alle energie die het me gekost heeft om de pijn te onderdrukken heeft me gebroken. En vanuit daar heb ik mezelf weer gevonden. In de pijn. In de leegte. In de eenzaamheid. Het doet er niet langer toe of anderen Kane zouden vergeten, ik voel de drang niet meer om wat te bewijzen. Hij leeft in mij, in vreugde en verdriet. Hij leeft in mijn oh zo dierbare herinneringen. En ik ben nog steeds elke dag dankbaar voor elke seconde van zijn veel te korte leventje.

Fatine is moslima, en ik, ik geloof vooral dat er heel veel is tussen hemel en aarde. En ik geloof in dat prachtige paradijs waar we elkaar weer zullen zien! Het is zo bijzonder. Uit ons verdriet is een band ontstaan die niet te omschrijven is. Wij begrijpen elkaar als geen ander, ook al zijn we totaal verschillend en geloven we totaal verschillend. We delen de liefde voor onze kinderen die niet zichtbaar zijn.

Het overlijden van een kind, is vallen en opstaan en weer vallen en opstaan. Er zit geen tijdslimiet aan, er is geen voorbeeld voor. Ik weet dat ik keek naar lotgenoten en dacht: ‘Nou dan zal het bij mij ook ongeveer zo zijn.’ Of sterker nog: ‘Dan moet ik er ook overheen zijn.’ Je probeert je vast te houden aan het proces van een ander. Want ergens wil je de bevestiging dat het ooit beter gaat worden. Dat de pijn stopt. Ik kan alleen maar zeggen, gun jezelf alle tijd en liefde. En laat de pijn toe.

De liefde zal altijd blijven, tot in het Paradijs lieve Imran en Kane!

 

liever_bij_mij_cover_def-page-001Stefanie Ramos schreef mee aan de bundel ‘Liever bij mij…’ Wil je haar verhaal en dat van 32 andere lotgenoten lezen? Het boek is hier te bestellen of bij je lokale boekhandel.

 

 

Moederdag mét en zónder kind

Maandag. “En, zijn jullie al druk bezig voor Moederdag?” vraagt Bram (9) aan zijn zusjes. Beide dames schrikken zich een hoedje en de oudste, Sara (11), herpakt zich snel en zegt “Nee! Jij wel zéker?” “Ja joh, ik ben vóór de meivakantie al begonnen met een supergeheim project.” Meneer draait zich om en knipoogt heel gemeen naar mij.

Elk jaar opnieuw symboliseert zo’n opmerking de start van vele plagerijtjes en geheimpjes om mij om de tuin te leiden en op stang te jagen. Zelf doe ik daar natuurlijk even hard aan mee… Ik beweer dan dat ik cadeautjes ga zoeken als ze naar school zijn, of dat ik in hun tas gespiekt heb of dat ik gedachten kan lezen en allang weet wat ze aan het maken zijn. De week voorafgaand aan Moederdag vind ik eigenlijk veel leuker dan de dag zelf.

Ik krijg af en toe fantastische hints, zoals “Mijn creatie is echt purrrrfect,” van Sara, en “Er zitten kraaltjes in,” van Sofie (6). Bram kwam thuis met een shirt vol rode en blauwe verf… waarvan hij beweerde dat ik “zo toch nooit kan raden wat hij aan het maken is.” Soms geven de kinderen expres iets bloot, zoals Sofie die per se haar gedichtje al wilde opzeggen, waarop ik dan weer heel hard mijn best moet doen om niet te luisteren. En soms gebeurt het per ongeluk, zoals die keer dat ik de huissleutel in Sara’s rugzak wilde stoppen en plots cadeaufolie zag… Ze reageerde toen zó geschrokken, het arme schaap, dus ik heb haar ervan verzekerd dat ik echt geen inhoud heb gezien. Zo ben ik dan ook wel weer, het moet niet ten koste gaan van de lol natuurlijk.

Ik geef ze ook hints van mijn kant. Zo staan er al zes weken bloemen hier in huis van allerlei lieve mensen die mij beterschap wensten na mijn schouderoperatie. Inmiddels hangt de mitella in de ‘boom’ (Hoera! Nog ‘maar’ 6 maanden fysio) en verwelken de laatste roosjes. “Kijk, het wordt tijd voor nieuwe bloemetjes,” knipoog, knipoog, lieve glimlach. “Ja….,” zegt Sara, “dát zou je wel willen hè!” En daarna hinnikt ze van het lachen omdat ik nog zoveel dagen in ‘spanning’ moet zitten. Enfin, we trekken ons niets aan van het commerciële gedoe en maken er ons eigen ding van. Het is traditie: mijn moeder wordt ook stelselmatig gepest in de weken voor Moederdag.

Er is nog een reden waarom ik de week voor Moederdag leuker vind dan de dag zelf. Ik mis het kindje dat nooit een knutselwerkje maken zal, mijn zoontje Lieve (die nu 7 jaar zou zijn). Ieder jaar opnieuw hoop ik dat het beter gaat, dat de mokerslag van verdriet niet aankomt. En telkens weer gebeurt het toch. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ontzettend dankbaar dat ik moeder mag zijn van ál mijn kinderen, maar dat maakt het gemis niet minder. En het blijft onvermijdelijk dat er tussen alle mooie momenten die dag toch tranen ontsnappen. Ieder jaar weer is daar het gevoel van, wat als… Weet je, ik vind dat eigenlijk ook oké. Lieve hoort erbij in ons kinderrijke gezin. Ik mag op zo’n dag best óók verdriet voelen.
Op die momenten ben ik er dankbaar voor dat ik elk jaar een mooie dichtbundel mag samenstellen voor Moederdag, met hulp van veel andere sterrenouders. Voor mij is dat mijn cadeautje van Lieve. ❤

Waar ik dit jaar extra bij stil wil staan zijn de moeders die geen kinderen in huis hebben, de moeders die onzichtbaar zijn. De sterrenmoeder die afscheid moest nemen van haar oudste kind en waar (nog) geen broertje of zusje is. De wensmoeder die zó graag kinderen wil, maar moeilijk zwanger kan worden en vast zit in langdurige, emotioneel en lichamelijk zeer zware trajecten. De moeder in haar hart, die weet dat ze geen kinderen kan krijgen, die misschien wel tig keer wachtweken of een miskraam heeft gehad en steeds opnieuw afscheid moest nemen van een stukje hoop…

De afgelopen weken ben ik hard aan het werk geweest met de redactie van het werk ‘De hoop voorbij’ van Carla Beukers, waar ik uitgever van ben. Hierin beschrijven 27 mensen hoe het is om ongewild kinderloos te zijn. En ik zal heel eerlijk zijn, ik kan me niet voorstellen hoe het is om dit te ervaren, om hiermee om te gaan, om te rouwen om het kindje dat nooit kwam. Het lezen van hun verhalen heeft mij echter wel een zeer waardevolle inkijk gegeven in wat zij doormaken. En ondanks dat er geen kindje rondhuppelt in hun huis, zijn ook deze vrouwen moeder en deze vaders vader! Het boek heeft me geleerd dat moeder- of vader-zijn vanuit je hart komt. Of je nu wel of niet in verwachting bent geweest, of hoe lang, er is steeds sprake van een diep gevoel van gemis. Waar ligt de grens tussen dromen, verlangen, hopen en verwachten? Wat mij betreft verdienen jullie net zo hard een bloemetje op Moederdag ❤

moederdag 2015

Moederdag

Altijd mijn alles

Lieve allemaal,

covervoorkantHet is gelukt! Het project voor de dichtbundel ‘Altijd mijn alles’ gaat definitief door ❤
Ik heb al ontzettend veel mooie gedichten en lieve berichtjes voor kindjes ontvangen, bedankt voor jullie enthousiaste deelname!

Inmiddels heb ik ook afspraken gemaakt met de drukker. De bundel wordt dit jaar ietsje later geleverd dan normaal, namelijk begin mei. Nog ruim op tijd voor Moederdag en Vaderdag dus. De reden hiervoor is dat ik eind maart geopereerd word aan mijn schouder en dan 6 weken weinig tot niets kan met mijn linkerarm. Zo heb ik iets meer tijd om te herstellen voordat alle boekjes arriveren.

Dat betekent dat de deadline voor het aanleveren van de drukbestanden ook iets later valt en dat ouders die nog willen deelnemen nog de tijd hebben hiervoor 🙂

Je kunt tot 20 maart een berichtje voor je kindje (max. 140 tekens) of een gedichtje insturen (zolang er ruimte is in de bundel).

‘Altijd mijn alles’ is vanaf vandaag te reserveren in de webshop.

Wil je de bundel meteen ontvangen als ‘ie er is in mei? Dan bestel je het beste in maart! Ik maak je pakketje dan vast klaar.
Wil je naast de dichtbundel ook een naamengeltje bestellen? Bestel dan UITERLIJK 28 maart, hierna kan ik namelijk helaas tijdelijk geen engeltjes maken! Ik heb hier echt beide handen voor nodig en de kans is groot dat het voor Moederdag dan niet meer lukt.

Ik hoop dat jullie zo alle info hebben 🙂 Heb je nog vragen, dan mag je die hieronder stellen of via de mail!

Meer info over de bundel? Lees dan hier verder…

Liefs,
Irene

 

Bundel Moederdag/Vaderdag 2017

Lieve allemaal,

Het project ‘Kindje in mijn hart’ startte in 2015 als een cadeautje voor Vaderdag en Moederdag, een blijvend eerbetoon aan de liefdevolle herinneringen van ouders die een kindje ontbreekt. Zeker op bijzondere dagen is het gemis dat zij ervaren extra aanwezig en dan is het fijn om te zien dat ook het kindje dat er niet meer is, altijd bij het gezin zal horen. Een boekje dat een stukje troost brengt op moeilijke dagen, met lieve gedachten en fijne herinneringen.

In 2015 verscheen de bundel ‘Kindje in mijn hart’ (helaas uitverkocht) met gedichten van ‘Kusje in de wind’ en in 2016 kwam daar een tweede bundel bij, waarin ook gedichten van ouders en andere familieleden werden opgenomen. In 2017 start ik het project graag opnieuw op, mits er voldoende animo is om de kosten te dekken. De projecten van ‘Kusje in de wind’ dragen zichzelf op basis van jullie steun, waar ik heel dankbaar voor ben.

Ook dit jaar mogen jullie weer mee-dichten! Je kunt je gedicht toesturen in een word document naar kusjeindewind@gmail.com. De spelregels vind je onderaan dit bericht, lees deze alsjeblieft goed door!

Daarnaast is het ook weer mogelijk om je kindje te laten vermelden in de bundel. De afgelopen twee jaar werd dit gedaan op basis van naam en data, maar dat wil ik in 2017 graag anders gaan doen. Een aantal ouders hebben namelijk de wens uitgesproken om ook andere dingen te vermelden. Je mag zelf een korte boodschap voor/over jouw kindje(s) schrijven, met of zonder data. De volledige tekst mag maximaal uit 140 tekens bestaan. Deze kun je mailen naar kusjeindewind@gmail.com. (ps. dit is ongeveer 1,5 regel in Arial lettertype grootte 12 in een word document / 22 woorden)

Je bijdrage voor inschrijving is 10 euro, je ontvangt hiervoor ook een bundel thuis. Deze kun je vanaf maart bestellen en afrekenen in de webshop. Je ontvangt hier te zijner tijd een e-mail over. Inschrijven is mogelijk tot en met 8 maart.

De regels voor gedichten:

– Je gedicht heeft betrekking op het onderwerp van de bundel: het gemis van een kindje, Moederdag/Vaderdag; verbinding, liefde, herinneren, gemis, troost etc.
– Je mag maximaal 3 gedichten insturen in een word document, voorzien van je naam, adres en e-mail. Onder het gedicht mag je de naam (en eventueel de data) vermelden van het kindje aan wie het gedicht is opgedragen.
– Het gedicht is door jou zélf geschreven, in het Nederlands, en schendt geen auteursrechten.
– Ook gedichten voor kinderen zijn welkom.
– Door in te sturen ga je akkoord met een eventuele plaatsing.
– Let op taal- en spelfouten.
– Je gedicht is niet langer dan 1 A4-tje.
– Geplaatste dichters ontvangen geen royalty’s, maar wel een lief cadeautje bij hun bestelde bundel.
– Gedichten die in aanmerking komen voor plaatsing worden binnen een week na inzending aan de dichter bekend gemaakt.
– Gedichten die niet direct in aanmerking komen voor plaatsing worden in overleg of via een dichtworkshop nogmaals bekeken en (door dichter zelf of redacteur) aangepast voor mogelijke plaatsing.
– Uit alle inzendingen worden vijf gedichten gekozen die voorgelegd worden aan een publieksjury via de Facebookpagina van Kusje in de wind. Alle vijf ontvangen zij een gratis bundel, de winnaar krijgt een mooi cadeau erbij.
– De organisatie beslist over het al dan niet plaatsen van een gedicht.
– De doorgang van deze schrijfwedstrijd is afhankelijk van voldoende deelname.
– Gedichten kunnen worden ingestuurd tot 8 maart.
– Insturen naar kusjeindewind@gmail.com

Veel inspiratie toegewenst en liefs,

Irene

Wat brengt 2017?

Lieve allemaal,

2017 is inmiddels al in volle gang, maar voor mij begint het nieuwe jaar eigenlijk pas na lieve-721 januari, de dag waarop Lieve* geboren werd. Dit jaar heb ik dat ook zo proberen te ‘vieren’, me gericht op wat hij me gebracht heeft… ‘Kusje in de wind’… En dat voelt fijn, ondanks dat er moeilijke momenten blijven. De voorgaande jaren wist ik nooit zo goed wat ik wilde met deze dag, maar het lijkt nu opeens zoveel helderder. Geen idee waardoor dat komt. Ergens is er ook wel iets magisch aan het getal 7, het aantal kaarsjes dat nu op zijn taart zouden staan. Wie even rondstruint op internet vindt ook wel dat het getal volheid en compleetheid betekent, betrekking heeft op de kosmos en het mysterie van het leven. Het levenswonder is er een van liefde, hoe kort dat leven soms ook is. En de wegen van de kosmos zijn ondoorgrondelijk, al zal de mens nooit stoppen naar betekenis te zoeken. 7 symboliseert ook de voltooiing van een werkzaamheid, of van een verandering van het ik, innerlijke wijsheid. Rouwen is ‘zwaar werk’ en voor mijn gevoel een oneindige trap die je je hele leven zult beklimmen. Dat je steeds moet blijven klimmen betekent echter niet dat je niet hoger komt. Elke trede is er eentje, en hoewel achter ieder obstakel weer nieuwe uitdagingen schuilen, vind ik er ook steeds nieuwe ontdekkingen, nieuwe betekenis en nieuwe moed. 7 voelt voor mij als een nieuwe fase, misschien worden de treden minder hoog en de stapjes lichter, of misschien word ik sterker en beter in staat de grillen van de trap te verdragen. Het is anders nu, dan toen, ik ben anders.

Het mooie aan 2017 vind ik dat ook hier het getal 7 een rol speelt. Voor mij betekent dat ook dat het leven een nieuwe weg in mag slaan, dat het een jaar is om plannen te maken en nieuwe dingen te proberen. Ik wil mijn tijd volop gebruiken dit jaar, want er is zoveel te doen en zoveel te beleven. Mijn scriptie voltooien, dat staat voorlopig even op nummer één. En innerlijke wijsheid komt dit jaar niet alleen in denken, maar ook in leren waarderen. Op 2 januari ben ik van de trap gevallen en nu kan ik mijn schouder niet meer goed bewegen… Waarschijnlijk is het labrum (stukje kraakbeen in de schouder) gebroken/gescheurd, maar verder onderzoek moet dat nog uitwijzen. Ik heb me nooit zo gerealiseerd hoe fijn het is als je lijf gewoon kan waar het voor bedoeld is, als je niet continu pijn hebt en gewoon kunt doen wat je wilt. Zwemmen is echt mijn favoriete sport, mijn ‘zen’-momentje, uitlaatklep, maar nu ik geen tempo meer kan maken en als eenarmige zeeman(vrouw) in het water lig te spartelen (ja, het beeld dat je nu hebt zal ongeveer kloppen 😉 ) heb ik moeite mezelf hier te vinden. Ik raak mijn energie niet kwijt. Het kost even wat tijd…. ik geef niet op en ga mezelf leren hier toch van te genieten. Dit heeft ook met compleetheid te maken, ik voel me nu letterlijk incompleet. Het confronteert me ook met 7 jaar geleden, toen mijn lichaam me voor mijn gevoel zo in de steek liet, toen ik alle signalen die het gaf negeerde, toen ik maar door bleef gaan terwijl ik niet meer kon. Het vertrouwen dat ik sindsdien stukje bij beetje had teruggewonnen heeft nu een deuk opgelopen. De wetenschap dat de huidige blessure (hopelijk) tijdelijk is maakt het makkelijker te accepteren, maar het blijft een harde les. Je lichaam is je tempel. Waardeer wat je lichaam kan en waar het je brengt.

Natuurlijk is 2017 ook een nieuw jaar voor ‘Kusje in de wind’. Ik hoop dat ik dit jaar ook weer een aantal mooie schrijfsels uit mag geven, van mezelf en van anderen ❤ Hieronder vinden jullie de plannen.

  • Ik wil jullie eerst even wijzen op een nieuw project: Als uitgever ben ik betrokken bij het boek ‘De hoop voorbij.’ “In dit boek vertellen 30 mensen hun verhaal over hoe het is om ongewenst kinderloos te zijn. Over hun kinderwens, traject, worstelingen, wanhoop, hoop en over de fase daarna. Want hoe is het nou écht om geen kinderen te kunnen krijgen?” Carla Beukers leidt het project en stelt het boek samen. Ik vind het belangrijk dat er meer aandacht komt voor dit onderwerp, want afgezien van het feit dat sommige ouders (meerdere malen) afscheid moeten nemen van een (prille) zwangerschap, nemen ze afscheid van de mogelijkheid om ooit vader of moeder te worden… Je kunt het project hier volgen: https://www.facebook.com/dehoopvoorbij
  • Deze week verschijnt de nieuwe uitgave ‘Mijn kleine grote zus’ van Sanne Ovaere en Sofie Buydens! Dit boekje is inhoudelijk gelijk aan ‘Mijn kleine grote broer’ en speciaal geschreven voor kindjes die een grote zus verloren hebben.
  • Ik ga mijn best doen om een e-book variant van ‘Kusje in de wind’ te organiseren. Op dit moment zijn er nog een dertigtal gedrukte boeken verkrijgbaar en daarna alleen nog digitaal
  • Rond Moederdag en Vaderdag verschijnt er (bij voldoende interesse en inzendingen) weer een gedichtenbundel om ouders juist op deze dagen een mooi cadeau te geven en te ondersteunen. Ouders mogen hier ook weer gedichten voor insturen. Binnenkort zal ik hiervoor een oproepje plaatsen en de mogelijkheid om je kindje in te schrijven. De gedichtenbundel van vorig jaar heet ‘Kindje in mijn hart‘.
  • Rond Wereldlichtjesdag hoop ik weer een mooi project te kunnen organiseren. Hoe dat vorm krijgt blijft nog even een verrassing 🙂 De bundel van afgelopen jaar heette ‘Lichtjes vol liefde‘.

Ik hoop dat jullie allemaal mogen groeien dit jaar in waar je mee bezig bent en mogen genieten van alle kleine geluksmomentjes ❤

Liefs,
Irene

Lichtjes vol liefde

WLD fbDit jaar komt er voor het eerst ook een gedichtenbundel uit met Wereldlichtjesdag! Een bundel die wordt opgedragen aan alle kindjes die gemist worden, waar zij genoemd en herdacht mogen worden. Een boek dat als co-creatie van vele ouders zal ontstaan en hopelijk een stukje troost, herkenning en mooie woorden zal brengen in donkere dagen.

Wereldlichtjesdag staat voor mij voor verbinding. Samen herdenken in liefdevolle herinnering. Een lichtje van troost in de laatste weken van het jaar.

Lichtjes vol liefde

Via de Facebookpagina van Kusje in de wind is er inmiddels gebrainstormd en gestemd voor een titel! Er zijn meer dan 50 prachtige titels bedacht, waaruit er uiteindelijk vier gekozen zijn:

1. ‘Lichtjes vol liefde’ van Linda van Meer-van Hartevelt
2. ‘Stralende sterrengloed’ van Vanessa Sadones
3. ‘Lichtjesgedichtjes’ van Roos Bodewes-Hooijer
en 4. ‘Engeltjes verlicht’ van Patricia Schoppink
.

De winnende titel is ‘Lichtjes vol liefde’ van Linda van Meer – van Hartevelt!

Kindje opgeven

Je kindje opgeven voor plaatsing met naam en data in de bundel kan door onderstaand formulier in te vullen. Je ontvangt dan z.s.m. een bevestigingsmail. Ontvang je deze niet, vul het formulier dan s.v.p. opnieuw in of neem even contact op via irenevanwesel@gmail.com. Door je kindje op te geven bestel je automatisch 1 bundel à €10,- inclusief verzenden. Wil je meerdere bundels bestellen, dan kun je dit op een later tijdstip aangeven.

PS. Graag de naam van je kindje vermelden zoals op te nemen in het boek (met of zonder achternaam) en de geboorte- en sterfdatum vermelden. Indien je kindje op dezelfde dag levend is geboren en gestorven, graag even aangeven i.v.m. de symbolen in het boekje.

Het is helaas niet meer mogelijk om kindjes op te geven voor de huidige bundel.

Gedichten

Ook dit keer is het weer mogelijk om gedichten in te zenden voor de bundel. De organisatie hiervan is nu iets anders ingericht. Zo ontvangen dichters die in aanmerking komen voor plaatsing binnen een week bericht of komen zij in aanmerking voor een gratis online schrijfworkshop/redactie van ‘Kusje in de wind’. En het publiek zal de rol van jury op zich nemen 🙂 Voor de volledige regels: zie hieronder.

De regels:

– Je gedicht heeft betrekking op het onderwerp van de bundel: Wereldlichtjesdag; verbinding, liefde, herinneren, licht, troost etc.
– Je mag maximaal 3 gedichten insturen in een word document, voorzien van je naam, adres en e-mail. Hierin mag je de naam en data vermelden van het kindje aan wie het is opgedragen.
– Het gedicht is door jou zélf geschreven, in het Nederlands, en schendt geen auteursrechten.
– Ook gedichten voor kinderen zijn welkom, zij missen hun broer/zus net zo goed.
– Door in te sturen ga je akkoord met een eventuele plaatsing.
– Let op taal- en spelfouten.
– Je gedicht is niet langer dan 1 A4-tje.
– Geplaatste dichters ontvangen geen royalty’s, maar wel een lief cadeautje bij hun bestelde bundel.
– Gedichten die in aanmerking komen voor plaatsing worden binnen een week na inzending aan de dichter bekend gemaakt.
– Gedichten die niet direct in aanmerking komen voor plaatsing worden in overleg of via een dichtworkshop nogmaals bekeken en (door dichter zelf of redacteur) aangepast voor mogelijke plaatsing.
– Uit alle inzendingen worden vijf gedichten gekozen die voorgelegd worden aan een publieksjury via de Facebookpagina van Kusje in de wind. Alle vijf ontvangen zij een gratis bundel, de winnaar krijgt een mooi cadeau erbij.
– De organisatie beslist over het al dan niet plaatsen van een gedicht.
– De doorgang van deze schrijfwedstrijd is afhankelijk van voldoende deelname.
– Gedichten kunnen worden ingestuurd tot 1 oktober.
– Insturen naar irenevanwesel@gmail.com

Winnaars dichtwedstrijd ‘Kindje in mijn hart’

Jaaaaa!!! De winnaars van de dichtwedstrijd zijn bekend 🙂

Cover Kindje in mijn hart 2 cmyk voorkantDe jury koos de gedichten van Linda van Meer – van Hartevelt, Sanne Ovaere en Anoniem (ingestuurd door Wendy Pijlman) als beste uit meer dan veertig inzendingen vanwege hun originaliteit, herkenbaarheid en/of diepgang. Hun inzendingen zullen een prominent plekje krijgen in de Moederdag/Vaderdag dichtbundel van dit jaar!

Ik heb genoten van de gedichten van alle inzenders. Ze raakten mij steeds opnieuw… Jullie liefde en trots lees je tussen de regels door en dat maakt dat ik dit project als heel bijzonder heb ervaren. Dank jullie wel allemaal. De gedichten van de winnaars mag ik graag ook hieronder delen!

Een dankjewel ook aan de jury die zich met veel liefde en enthousiasme over de inzendingen gebogen heeft.

 

Cover

Inmiddels ligt de bundel bij de drukker en kan ik jullie de cover Cover Kindje in mijn hart 2 cmyk achterkantlaten zien 🙂

De voor- en achterkant van het boekje zijn gemaakt door Anne Wolfs, die een kunstwerkje maakte dat recht doet aan de emoties die wij als ‘sterrenouders’ ervaren. Voorop de lente, verwijzend naar liefde en trots, en engeltjes die samen zijn in het licht, wijzend naar verbondenheid. Achterop de nacht, omdat verdriet en gemis erbij horen, erkend mogen worden en daarmee het licht ook zo duidelijk laten stralen. Omdat de kleuren mooi overlopen en de engeltjes zo lief zijn staat alleen de titel op de cover vermeld.

Het boekje is net als vorig jaar weer samengesteld uit de verzamelde versjes en gedichten van ‘Kusje in de wind’ en draagt daarnaast 19 gedichten van andere auteurs, die hun gedachten met ons delen en een stukje troost en herkenning willen geven aan lotgenoten. ‘Kindje in mijn hart 2016′ telt 80 pagina’s in totaal.

Reserveringen

Alle ouders en familieleden die de bundel gereserveerd hebben ontvangen komende week bericht. Het is inmiddels ook mogelijk om de bundel via de webshop te bestellen voor een bijdrage van €10,- inclusief verzenden. Het aantal exemplaren is beperkt en op = op. De opbrengst wordt net als vorig jaar ingezet voor nieuwe projecten.

‘Kindje in mijn hart’ noemt de namen van en is opgedragen aan kindjes die niet meer bij ons zijn. Vanwege het groeiend animo voor het noemen van kindjes in de bundel heb ik besloten ernaar te streven met Wereldlichtjesdag ook een bundel te publiceren. Was je te laat met het doorgeven van de naam van je kindje en wil je met de volgende uitgave meedoen? Dan kun je hier je gegevens doorgeven.

Het is daarnaast ook mogelijk om gedichten in te sturen via irenevanwesel@gmail.com. Gedichten kun je toesturen in een word-document onder vermelding van je naam, adres en de gegevens (data, naam) van het kindje voor wie het geschreven is.

Onderstaand de gedichten van de winnaars!

 

 

Zwangerenbeurs 2016

Hart wolkAanstaande zondag bezoek ik samen met rouw- en verliesbegeleidster Milanda (van ‘Liever bij mij…’) de Zwangerenbeurs in Born als informatiepunt voor ‘wat als het anders loopt’. De beurs is niet alleen opgezet voor stellen die in verwachting zijn, maar ook voor andere geïnteresseerden. Uiteraard gaan de boeken mee 🙂 Het evenement is gratis toegankelijk en er is voor kinderen ook van alles te beleven. Meer info over de beurs vind je hier: http://www.dezorggroep.nl/zwangerenbeurs

Nu hoor ik sommigen van jullie denken…. Zwangerenbeurs? Dat gaat toch alleen over roze en blauwe wolken en een fantastische babyuitzet? Ja, was het maar zo dat elke zwangerschap zorgeloos verloopt met een blakend gezonde baby als beloning. De harde realiteit is anders. En de harde realiteit komt helaas vaker voor dan je denkt.

Babysterfte in de buik en rond de bevalling is een goed bewaard geheim voor wie er nooit mee geconfronteerd is, maar feit blijft dat ongeveer 1 op de 100 zwangerschappen ná de twaalfde week alsnog misloopt. Het is natuurlijk prachtig om onbezorgd zwanger te zijn, maar deze mythe gaat ten koste van eerlijke cijfers over wat er kan gebeuren. In de eerste drie maanden houd je er rekening mee dat het anders kan lopen en na die tijd mag je alle twijfels laten varen…. Zo hoort dat toch? Het lijkt wel alsof ‘men’ (de baby-industrie) denkt dat eerlijkheid maar angst zaait in dit geval, of wellicht ligt dat aan de aard van de mens.

Ik vraag me af hoe dat zit. Al voordat we zwanger proberen te raken raadplegen we allerlei naslagwerken over foliumzuur, gezonde voeding en vruchtbaarheid en áls we dan ‘gemakkelijk’ zwanger mogen raken gaan we direct aan de slag met kansen. Omega-3 vetzuren om onze baby een cognitief voordeel te schenken en vooral géén kattenbak verschonen, want dan kun je ziek worden. Om maar een paar voorbeelden te noemen. We trotseren alle mogelijke ongemakken tot die magische twaalf weken gepasseerd zijn en rekenen er op dan in een rustiger vaarwater terecht te komen. Als je jong bent komt het woord ‘mogelijke afwijkingen’ pas halverwege de zwangerschap aan bod. We bestuderen ondertussen hoe onze baby groeit en luisteren geduldig naar de twintigwekenecho-uitleg van de verloskundige, die iets over mogelijke afwijkingen meedeelt. Wat er zou kunnen gebeuren als je kind een afwijking heeft? Daar heeft niemand het over. Dáár word je pas mee geconfronteerd op het moment dat je voor een voldongen feit staat. Dan valt opeens het woord ‘zwangerschapsafbreking’ uit de lucht, dwars door die roze wolk.

Maar… je hebt geluk, jouw baby blijkt kerngezond! Je telt nu af naar week 24, want dan is je kindje levensvatbaar. En weer richten we ons op kansen, hoeveel kinderen overleven het bij 24, 26, 28, 30 weken, als ze te vroeg geboren worden? Niemand zegt: ‘Hoeveel kinderen gaan er dood….’.  En weet je, dat is maar goed ook, want we kijken vooruit naar de toekomst.

En dan. Dán wordt je kindje geboren. Je hebt weer geluk, hij of zij is nog steeds kerngezond. De kraamhulp vertelt je hoe je hem of haar neer moet leggen, ter voorkoming van wiegendood. Opeens valt daar, als donderslag bij heldere hemel, het woord dood. Het lijft wel alsof alleen geboren kinderen dood kunnen gaan… Kraamvisite moet de handen goed wassen, geen koortslip hebben én geen hevige verkoudheid, want aan herpes en het RS-virus kan je baby doodgaan. Worden we daar ongelofelijk bang van? Kunnen we dan niet meer van onze kinderen genieten? Welnee. We worden daar realistisch van en letten op risico’s.

Vanaf onze geboorte worden we met een mogelijke dood om de oren geslagen, van ‘stop geen speelgoed in je mond’ tot ‘probeer geen XTC’ en als we eenmaal volwassen zijn moeten we onze uitvaart maar vast regelen voor als we plots het loodje leggen. Het klinkt misschien idioot, maar volgens mij is het statistisch gezien veiliger voor mij om 31 te zijn, dan het voor een baby is om in een buik te wonen. Hoe confronterend ook, de kans bestaat dat je kindje overlijdt in je buik… en die is niet heel erg klein. Is het dan niet realistisch om daarbij stil te staan? Waarom zouden we daar tijdens een zwangerschap wél bang van worden en wanneer je baby geboren is niet meer? Of accepteren we de zorgen die bij het leven horen meer wanneer we ons kindje vast kunnen houden, kunnen troosten, verzorgen, medisch in kunnen grijpen?

Hoe zit dat nu? Wellicht heeft het te maken met controle, we kunnen er zelf vaak vrij weinig invloed op uitoefenen om het overlijden van een baby in de buik te voorkomen wanneer het zich voordoet. Bijvoorbeeld omdat de dood achteraf geconstateerd wordt of omdat er een afwijking wordt gevonden die niet met het leven verenigbaar is. Bij jongere kindjes wordt er vaak niet eens een oorzaak gevonden voor het overlijden. Dit soort dingen zijn natuurlijk moeilijk te verteren, ze liggen buiten onze macht. Na de geboorte hebben wij, althans voor ons gevoel, meer controle. Denk maar aan het slaapmatje dat de ademhaling registreert om wiegendood te voorkomen. Konden we dat maar in onze buik stoppen…

Het idee dat je baby in je buik of rond de bevalling dood kan gaan is daarnaast ontzettend tegennatuurlijk, want je bent juist aan het ‘bouwen’ aan een nieuw mens. Je creëert nieuw leven, hoe kun je dan rekening houden met een mogelijk afscheid? We kunnen ons kind nog niet zien, niet vasthouden, het is nog niet tastbaar. Een baby in de buik is in die zin ook écht een droom, een werkelijkheid in wording.

Toch is het belangrijk dat er informatie is voor zwangere vrouwen en hun gezin. Ik vind het ook hun goed recht. Ik had het zelf graag geweten voordat ik geconfronteerd werd met een stille baby. Eerlijke feiten en cijfers leiden niet tot angst, maar wél tot een grotere waakzaamheid. De mededeling van de verloskundige: ‘Als je minder leven voelt moet je bellen,’ (om maar een voorbeeld te noemen) krijgt dan zoveel meer betekenis.

Angst is iets dat verwachtende moeders ervaren wanneer ze dit verlies al eens hebben meegemaakt. En ook voor hen zijn we daar, op de beurs. Gewoon om even een praatje te maken en een stukje steun te bieden.

Hoe denk jij erover?

Schrijfwedstrijd dichtbundel

Voor ouders die een kindje verloren hebben zijn Moederdag en Vaderdag vaak moeilijke dagen. Het gemis van de zoon(s) of dochter(s) die er niet bij zijn is dan zoveel meer voelbaar dan anders. De online lotgenotencommunity Kusje in de wind is daarom vorig jaar gestart met de publicatie van een dichtbundel rond deze datum met troostende woorden, vrolijke versjes en gedichten die herkenbare emoties (verdriet en gemis, maar óók liefde en trots) van ouders weergeven om hen een hart onder de riem te steken.De dichtbundel Kindje in mijn hart is een uniek project waarbij ouders de naam en data van hun kindje(s) op kunnen geven om mee te laten drukken, het boekje is op die manier opgedragen aan alle kinderen die gemist worden.

Dit jaar is er een dichtwedstrijd aan de publicatie verbonden. Wil je graag een bijdrage leveren aan de totstandkoming van dit troostgeschenk, stuur je schrijfsels dan op naar irenevanwesel@gmail.com. De mooiste gedichten worden beloond met publicatie! De jury  zal hieruit drie gedichten kiezen die een prijs verdienen, deze winnaars krijgen de bundel thuisgestuurd en een mooi cadeau. De mogelijkheid tot inzenden sluit op 15 maart. De regels vind je onderaan de pagina.

De jury:

Drs. Jeannette RietbergJeannette Rietberg (1)

Jeannette is van oorsprong Engelse taal- en letterkundige. Na de geboorte en het overlijden van haar oudste zoon Carel is zij auteur, onderzoeker en deskundige geworden op het gebied van sterfte rondom de geboorte. In samenwerking met gynaecoloog Dr. Maria Pel schreef ze het handboek bij zwangerschap na babysterfte Altijd een kind te kort. Daarnaast zet ze zich maatschappelijk in voor verbeterde zorg, meer onderzoek en het bespreekbaar maken van rouw en verlies na babysterfte.

Ruth door AnitaRuth van den Ijssel

Ruth is uitvaartverzorgster bij en oprichter van IMA afscheidszorg, een organisatie die ouders begeleidt bij het afscheid van hun pasgeboren baby. “Als welkom heten en afscheid nemen samen komt, verdien je speciale zorg,” stelt Ruth, die in 2010 na een zwangerschap van 32 weken afscheid moest nemen van Roman. Roman werd op 24 december stil geboren en mocht mee naar huis tot aan de begrafenis. Dit gaf het gezin de kans ook dochter Mente (2002) en zoon Mink (2004) kennis te laten maken met Roman en afscheid van hem te nemen. Op 11 november 2011 mochten Ruth, Paul en de kinderen hun zusje Maan welkom heten.

Hannelore Waeleshannelore

Hannelore werkt als vroedvrouw in het Belgische Zottegem en schreef vorig jaar het kinderboek Ono, een bijzonder broertje. Daarnaast schreef ze mee aan het project Liever bij mij…., waarin ouders vertellen over het verlies van hun kind. In 2008 nam het gezin afscheid van broertje Ono die vlak voor zijn geplande geboortedatum stierf. Grote broer Ilo bleef achter met vragen over dood en verlies, waarop Hannelore niet alleen voor haar eigen zoon, maar ook voor andere kinderen een mooie handreiking schreef. Na de geboorte van Ono verwelkomde het gezin nog twee broers: Otis en Silas.

De regels:

– Je gedicht heeft betrekking op het onderwerp van de bundel: het verlies van een kind.
– Je mag maximaal 3 gedichten insturen in een word document, voorzien van je naam, adres en e-mail. Indien je gedicht aan een kindje in het bijzonder is opgedragen mag je de naam en data vermelden.
– Je gedicht is door jou zélf geschreven, in het Nederlands, en schendt geen auteursrechten.
– Ook gedichten voor kinderen zijn welkom, zij missen hun broer/zus net zo goed.
– Door in te sturen ga je akkoord met een eventuele plaatsing.
– Let op taal- en spelfouten.
– Je gedicht is niet langer dan 1 A4-tje.
– Geplaatste dichters ontvangen geen royalty’s, maar kunnen de bundel wel met een aardige korting aanschaffen. De drie winnaars ontvangen het boek gratis.
– De jury kiest de winnaars uit de gedichten die geselecteerd worden voor publicatie.
– Gedichten kunnen worden ingestuurd tot 15 maart, de winnaars worden bekend gemaakt op 31 maart.
– Insturen naar irenevanwesel@gmail.com

Handige schrijftips? Die vind je op Schrijven Online!