Stefanie en Kane* ‘Liever bij mij…’ #21

Stefanie en KaneMidden in de heftigste tijd van mijn leven, waarin bij mijn zus een hersentumor was geconstateerd en mijn moeder spontaan verlamd was geraakt door de spierziekte Guillain Barre, kwam op 24 december 2009 ons zoontje Kane ter wereld. Ons lichtpuntje in deze zware tijd. Niet alleen voor mij maar voor ons allemaal. Zoals mijn moeder steeds zei als ik hoogzwanger bij haar aan het bed stond; ” jij hebt iets moois om naar uit te kijken”. Lees verder

Brenda, Luca* en Joepie* ‘Liever bij mij…’ #20

brenda, Luca en JoepieVandaag is het mooi weer en gaan we bloemetjes brengen. Ik ben samen met mijn jongste dochter Ambra. Onderweg komen we de buurvrouw tegen die vraagt hoe het écht met me gaat. Wat ben ik haar dankbaar dat ze dit doet. Dat zijn de kleine (grote) momenten die zorgen dat ik er weer tegenaan kan. Ik geniet van de lente en ik realiseer me dat ik me kwetsbaar en sterk tegelijk voel.

De bloemetjes zijn voor het graf van Luca, onze zoon die op 25 november 2011 is geboren na 24 weken zwangerschap. Bij de 20-weken echo krijgen we te horen dat hij niet levensvatbaar is. We besluiten de zwangerschap uit te dragen om zo lang mogelijk samen te kunnen zijn, maar na een paar weken moet ik die wens opgeven en is hij geboren, een prachtig en verdrietig moment. Luca is tijdens de bevalling in mijn buik overleden.

Lees verder

Milanda en Axel* ‘Liever bij mij…’ #19

milanda 3Hallo, ik ben Milanda Stalman – Houben
Moeder van Maartje, Anne, Axel* (28 Januari 1999) en Steef; zorgmoeder van Jeroen en Kim.

Ik ben er trots op dat ik mijn verhaal mag en kan delen in deze bundel. Het is een eer naar de papa van Axel*, waar we tien jaar geleden afscheid van moesten nemen. Wat was hij trots op zijn eerste zoon.

Het verlies van een kind gaat nooit over. Het gaat niet gepaard met tijd. Je draagt het mee in je verdere leven en verweeft het in de dagelijkse dag.

Lees verder

Larissa en Femke* ‘Liever bij mij…’ #18

larissa en femkeMijn naam is Larissa van Tuijl. Ik ben 31 jaar oud en op 11 oktober 2013 voor de tweede keer moeder geworden, van mijn prachtige dochter Femke*. Ik heb nog een ouder dochtertje, Lieke, nu 2,5 jaar en een zoontje, Sander, nu 6 maanden. We wonen met z’n allen in Nieuwstadt, Limburg.

Ik ben blij dat ik mijn verhaal mag doen voor het project, ‘Liever bij mij…’. Ik hoop dat mensen na het lezen van dit boek inzien dat een verhaal van een overleden kindje niet eindigt hij de begrafenis of crematie, maar dat ouders dit verdriet hun hele leven lang met zich mee dragen.

Lees verder

Myrthe en Sophie* ‘Liever bij mij…’ #17

myrthe en sophieMijn naam is Myrthe. Samen met manlief Jule en onze Duitse herder Mila woon ik in Heerlen.
Zwanger worden bleek voor ons niet vanzelfsprekend te zijn. Na een jaartje proberen hebben we de stap naar het ziekenhuis gemaakt. Daar doorlopen we het fertiliteitsonderzoek. Met behulp van hormoonmedicatie zijn we een aantal maanden later eindelijk in verwachting van ons eerste kindje. Het is een onbezorgde zwangerschap. We genieten volop van het kleine wondertje in mijn buik. Een meisje, blijkt later bij de geslachtsbepalingsecho.
Tijdens een reguliere controle worden wij geconfronteerd met een echo waarop geen kloppend hartje is te vinden. Binnen enkele seconden stort je hele wereld in elkaar. Je valt in een diepe put van intens verdriet. En dan zie je je kindje op de echo, op de bodem van je baarmoeder liggen. Stil. Geen knipperlichtje te bekennen. Geen trappelende beentjes. Opeens houdt je toekomst op met bestaan. Ons dochtertje Sophie* werd op 4 oktober 2014 om 8.34 uur stil geboren.

Lees verder

Kunstenares Judith Schaafstra maakt tastbaar ‘Liever bij mij….’

Cover 'Liever bij mij...'Ooit, lang geleden toen ik nog een meisje van drie jaar was, ontmoette ik mijn buurjongetje Maarten. We groeiden samen op. Speelden, mopperden, en deelden onze jeugd samen. We werden groot en vlogen uit.

Maarten ben ik nooit uit het oog verloren, en langs de zijlijn zag ik op afstand hoe hij zijn lieftallige vrouw Irene trof. Ik zag hoe zij samen een gezin lieten groeien, lieten bloeien. Kindertjes met haar haar en zijn ogen. En toen kwam Lieve*… Als een toeschouwer zonder stem wist ik niet wat te zeggen. Ik wist wel dat mocht het moment komen dat ik ze ooit zou kunnen helpen, ik dat zou doen.

Dat moment is nu. En wel met de enorme eer dat ik de cover van Liever bij mij… mag verzorgen. Ik hoop dat ik kan waarmaken wat deze kindjes verdienen. Iets tastbaars van iets wat je niet meer kan aanraken..

Lees verder

Jan, Jessica en Joppe* ‘Liever bij mij… #16

jan, jessica en joppeWij zijn Jan en Jessica. Vorig jaar waren wij 13 jaar bij elkaar en dat hoopten wij te bekronen met het stichten van een gezin. Op 24 oktober 2014 zijn wij de trotse ouders van Joppe* geworden. Ons prachtkereltje is echter op het moment dat de bevalling zich aandiende, na 40 weken en 4 dagen zwangerschap, als gevolg van placenta abruptio (een vroegtijdig placentaloslating) in mijn buik komen te overlijden. Wat begon als een prachtige dag is geëindigd in een nachtmerrie.

Lees verder

Marleen en Lieke* ‘Liever bij mij…’ #15

Marleen en LiekeVoor mijn mooie meid, Lieke

Moederschap. Overal  om me heen hoor ik dat het een proces van loslaten is. Vanaf het moment dat je kind geboren is begint het loslaten. De navelstreng wordt doorgeknipt. Na een paar maanden verdwijnt de borstvoeding. Mijn mooie zoon Ruben is nu bijna 2 jaar en ik heb het loslaten nog steeds helemaal niet onder de knie. Ren overal achter hem aan, probeer hem op te vangen als hij valt. Vind het heerlijk om lekker met hem op de bank te knuffelen en een verhaaltje te lezen voor het slapen gaan.

Lees verder

Diana, Egbert en Rimke* ‘Liever bij mij…’ #14

egbert diana en rimke

Mijn naam is Diana en ik ben getrouwd met Egbert. Op 18 november 2014 zijn we de trotse ouders geworden van Rimke. We hadden een hele goede zwangerschap, alles leek heel goed te gaan, tot aan het moment van de medische echo. Na een vruchtwaterpunctie en 3 weken onzekerheid kregen we de uitslag. Onze lieve meid had een ernstige chromosoomafwijking waardoor we geen andere keuze hadden dan de zwangerschap beëindigen.

Lees verder

Martine en Noa* ‘Liever bij mij…’ #13

Martine en NoaIk ben Martine van der Heide en ik woon samen met mijn vriend Gerben en dochters Tess en Saar in Zoetermeer. Nadat ik in 2007 twijfelde of ik mijn badpak (ik was fanatiek wedstrijdzwemster) aan de wilgen zou hangen, omdat het ‘kriebelde’ om moeder te worden, werden we in mei 2007 geconfronteerd met kanker. Als je 27 bent, denk je daar eigenlijk niet echt over na, maar de woorden van de arts waren keihard: mijn vriend had de ziekte van Hodgkin. Lymfklierkanker. Na 16 nare chemokuren bleek het geluk aan onze kant, op 20 februari 2008 kon de arts ons feliciteren. Complete remissie! Eindelijk konden we weer vooruit kijken. En weer kreeg ik de kriebels. Ik wilde zo graag moeder worden.

Lees verder