Lieve allemaal,

Ik schrok een beetje toen ik de statistieken van mijn pagina bekeek… meer dan 1000 reacties op één bericht. Wauw… Dat is in de tien jaar dat deze pagina bestaat nog nooit gebeurd. Dankjewel daarvoor. ❤️

Er zijn ook veel nieuwe volgers bijgekomen, dus misschien is het een goed moment om me kort voor te stellen op Facebook en hier op het blog…

Ik heb altijd veel geschreven. Gedichten en verhalen. Als kind boeide het me al enorm hoe je met woorden een hele wereld kunt scheppen, emoties en gedachten kunt vangen en overdragen naar de ander. Toen mijn zoontje Lieve* overleed in mijn buik was het daarom niet meer dan natuurlijk dat ik ook dáár woorden aan probeerde te geven.

In de periode na zijn overlijden (2010) merkte ik hoe weinig houvast er was voor ouders in rouw. Er hing nog veel taboe rondom het spreken over de dood van een kind. Ik voelde me vaak buiten de maatschappij geplaatst met mijn verdriet. Schrijven hielp — en vanuit die behoefte ontstond de community Kusje in de wind. Niet alleen om mijn eigen verhaal te delen, maar ook om anderen een stem te geven en het zwijgen te doorbreken.

Ik schreef het boek ‘Zes kleine voetjes…’, over hoe een kindje dat gemist wordt toch meewandelt in het gezin en later publiceerde ik ‘Kusje in de wind’, een boek dat het verhaal van Lieve* vertelde, over mijn eigen proces door het landschap van rouw en over hoe ik leerde om dit verlies te integreren in mijn leven. Er ontstond ook een verhalenbundel ‘Liever bij mij…’ waarin ouders vertellen hoe zij hun eigen reis door het landschap van rouw hebben beleefd. En nog veel meer, maar het gaat te ver om dat hier allemaal te benoemen.

Bijna alle gedichten die ik ooit schreef over verlies en gemis heb ik onlangs samengebracht in een dichtbundel: ‘Kusje in de wind: de complete dichtbundel’.

Verder heet ik iedereen die nieuw is welkom op dit blog en de facebook pagina. Je vindt hier veel gedichten en verhalen, over verlies en gemis van een kind, maar regelmatig zijn gedichten ook breder van toepassing.

Liefs, Irene