Een nieuwe herinnering – door Myrthe te Winkel

In 2015 schreef ik mee aan “Liever bij mij…” over mijn dochtertjes Sophie* en Nova*. Ten tijde van de boekpresentatie op Wereldlichtjesdag groeide er een derde wondertje in mijn buik waarvan alleen mijn man en ik van het bestaan wisten.
Dat derde wondertje liet na jaren van verdriet met haar geboorte aan ons zien hoe mooi het leven ook kan zijn.

Mijn man sluipt samen met onze 14 maanden oude dochter Beau de slaapkamer uit. Ik voel een licht briesje. We zijn op Ibiza, vakantie vieren. Het zonnetje schijnt naar binnen. Net zoals het drie jaar geleden de verloskamer in scheen.
Vandaag is haar dag. Vandaag is het drie jaar geleden dat we ons eerste meisje in stilte verwelkomden.
Al een aantal dagen hik ik tegen deze dag aan, maar ik vertel mezelf dat deze dag net zo snel voorbij gaat als alle andere dagen.

Ieder jaar vind ik het fijn om in de ochtend eventjes alleen in bed te blijven liggen om haar geboorte tot in detail te herinneren.
Tranen biggelen over mijn wangen.
Het is niet alsof ik haar vandaag meer mis dan gisteren of morgen. Het is niet alsof ze vandaag op de voorgrond staat en morgen weer naar de achtergrond verdwijnt. Ze is er namelijk altijd. Ze staat op mijn nachtkastje, er hangt een gedichtje in haar naam op Beau’s kamertje en samen met haar wolkenzusje Nova* heeft ze een mooi plekje centraal in onze woonkamer.

Drie jaar geleden. Je kunt zeggen dat het pas drie jaar geleden is of dat het al drie jaar geleden is. Tijd. Het was na haar geboorte mijn grootste vijand. En dat blijkt niet te veranderen. Met een dreumes gaat de tijd ontzettend snel.
En dat is juist de enige factor die met het verstrijken van de jaren zorgt voor verandering. Het gemis blijft, de liefde is oneindig, de tranen van verdriet en de glimlach van trots zijn er, altijd. Maar door het verstrijken van de tijd voelt het alsof we steeds verder van elkaar verwijderd raken. Zeven uur en zesentwintig minuten hadden we samen met onze Sophie*. Daar komt nooit meer een minuut bij, nooit meer een nieuwe herinnering. En dat blijft op dagen als deze onverdraagbaar.
Ik raap mezelf bij elkaar en loop, nog snikkend, de slaapkamer uit, waar twee prachtige grote blauwe ogen me aankijken en ik meteen word overladen met natte kusjes.

Doordat we op vakantie zijn zullen we vandaag moeten improviseren en zal de dag er anders uitzien dan normaal. Dit jaar geen eigen gemaakt taartje en geen ballonnen.
We bestellen na het eten een stukje cake en prikken daar een kaarsje met een drie op. Het gezin aan het tafeltje naast ons vraagt wat we te vieren hebben. Trots vertellen we over onze Sophie*. Wat een cadeautje om zo ver van huis, zo ver van onze dierbaren over ons meisje te mogen vertellen. Ze bieden aan om ons drietjes op de foto te zetten terwijl wij het kaarsje uitblazen. Ze zijn zichtbaar ontroerd.
20171004_204045[23723]De zon verdwijnt langzaam in zee en de maan verschijnt. Het is op één dag na volle maan. We zoeken een mooi plekje aan het water om het kaarsje in het windlichtje aan te steken. Zo sluiten we haar dag af. En dan betrap ik mezelf erop dat ondanks dat Sophie* niet in ons midden is, we toch een nieuwe mooie herinnering hebben gemaakt met haar erbij. ♡

 

liever_bij_mij_cover_def-page-001

Myrthe te Winkel schreef mee aan het boek ‘Liever bij mij…’ Wil je haar verhaal en dat van 32 andere lotgenoten lezen? Het boek is te bestellen bij je lokale boekhandel of via de webshop van Kusje in de wind.

 

 

Advertenties

De liefde zal altijd blijven – door Stefanie Ramos

12 november 2015, we zitten aan tafel mijn telefoon ringelt…. een appje. Ik loop van tafel en terwijl ik mijn telefoon open stort ik tot de grond bij het lezen van één woord op mijn telefoonscherm “Hersentumor”.
“Waar?” reageer ik. “Hersenstam” krijg ik terug. Stilte…. een verschrikkelijk stilte. Een hand die mijn keel dichtknijpt. Daar is het weer: angst, wanhoop, verdriet…

Mijn collega heeft een zoontje: Imran. Imran zit bij mijn jongste dochter Loïs op de crèche in dezelfde groep. We carpoolen bij slecht weer, we gaan samen naar de Sinterklaasviering op het werk en komen af en toe bij elkaar over de vloer. Leuk contact, maar verder niet heel intens.

11054458_1012680462095324_7748572451697452337_n[23047]
Imran is ziek geworden. Hij was onophoudelijk aan het overgeven en is opgenomen in het ziekenhuis.  Eerst weten ze niet goed wat er is en denken aan een longontsteking. Tot daar het verschrikkelijk nieuws is. Een hersentumor in zijn hersenstam. Na een biopt blijkt al snel dat Imran niet meer zal genezen, de artsen geven hem maximaal een jaar.

Daar sta ik dan terug in dezelfde gang, naast dezelfde Intensive Care, met dezelfde artsen. Ik weet niet of ze me wil zien. Maar ik moet hier zijn. Alles begint me te duizelen. De kamerdeur gaat open. Daar staat mijn collega Fatine, ze laat me naar binnen. Ze is zo sterk en positief. Ik voel haar kracht door alleen maar naar haar te kijken. Imran ligt op zijn zij, hij kijkt me aan met zijn prachtige bruine ogen en zijn jaloersmakende lange wimpers. Prachtig lief mannetje, zo verzwakt dat ik ervan schrik. Ik pak zijn handje vast en vertel hoe erg iedereen hem op de crèche mist en dat hij een knuffel krijgt van Loïs en zijn juffie. Hij steekt verzwakt zijn armpjes uit en maakt een knuffelgebaar.
Fatine kruipt bij hem in bed. Ik neem afstand, maar ben daar. Alles in me zegt ook dat ik daar moet zijn. Fatine laat niemand toe, ze gaat op in Imran, haar maatje, haar alles. Ze is er voor hem en de rest doet er niet toe. Wat een liefde, wat een prachtige mama. Het ontroert me, de kracht die ze heeft en hoe goed ze haar verdriet en wanhoop kan verbergen voor Imran. Zo ontzettend trots op haar!

Even later staat ze op en kijkt me recht in mijn ogen aan. Met een strenge blik zegt ze: “Jij bent hier omdat jij nog staat!” Oftewel, ze laat me toe in deze zo intieme, liefdevolle, hartverscheurende momenten, omdat ze weet wat gaat volgen. Mijn hart breekt. Ik kan niet geloven dat wij lotgenoten gaan worden. Maar we weten het allebei. We spreken het niet uit, maar we weten het en voelen het.

In de weken die volgden ging het bergafwaarts. We wisten dat het moment zou komen, het afscheid……

Imran die altijd knuffels gaf. Waar hij was, was liefde. Ik herinner me een dag met de crèche op de kinderboerderij, hij knuffelde alle dieren die hij zag, zo stevig en intens. Elke keer moest ik weer achter hem aanrennen want hij volgde de dieren, niet de groep. Hij genoot zo intens, en ik van hem.

Hoe kon ik hem nu aankijken, wetende dat het de laatste keer kon zijn. Ik was toeschouwer. Machteloos. Ik zag zijn pijn, en de pijn van Fatine. Er is niets wat ik kon doen, behalve zijn handje strelen en hem zeggen dat ik van hem houd. En dat het oké is dat hij zijn rust mag nemen.

Op 24 december, de geboortedag van Kane, bak ik normaal elk jaar koekjes voor het kinderziekenhuis. Dit jaar had ik geen ingrediënten gehaald. Ik wist dat ik niet zou kunnen trakteren. Het is ochtend… de dag van Kane zijn geboorte. Ik pak mijn telefoon en terwijl ik een bericht lees om ons sterkte te wensen op deze dag, komt er een nieuw bericht binnen. “Imran is overleden.”

Binnen 15 minuten sta ik in die gang. Ik mag naar binnen. Daar ligt Imran. Vredig, maar overduidelijk is dat het leven hem heeft verlaten. Ik raak hem aan en geef hem een kus. Ik proef en ruik Kane. De zoete geur die hem omringde. Fatine vertelt me dat dat parfum van het paradijs is. Een parfum wat de engeltjes meenemen wanneer ze een overleden kindje komen halen. De engeltjes komen met hele lieve woorden uit het paradijs, en nemen hem mee naar een prachtige groene tuin. Vol bomen met fruit, de mooiste vogels en planten. In het paradijs wacht hem een leven met zoveel vreugde, geluk en liefde. Haar verhalen maken me blij en geven me troost. Als ik aan Kane denk is dat wat ik me ook altijd probeerde voor te stellen.

Een paar dagen later, op het werk, kan ik de duizeligheid niet meer aan. Voor de zoveelste keer voel ik me benauwd en naar. Ik voel angst, maar weet niet waarvoor. Uiteindelijk kom ik met een burn-out thuis te zitten. Ik krijg een verwijzing naar de psychosomatische fysiotherapeut. Deze zegt al snel dat mijn angst en pijn te diep zit. Dat ik dit niet met ademhalingsoefeningen, ontspanningsoefeningen en gesprekken kan overwinnen. Ze raadt me aan om met een psycholoog te gaan praten. Na een aantal gesprekken en testen blijk ik te lijden aan een posttraumatische stress-stoornis. Tijdens de gesprekken wordt duidelijk dat ik dingen heb wegstopt omdat erover praten veel te pijnlijk is.

Hoe bizar is dit? Ik praat altijd en heel makkelijk over Kane. Ik heb meegeschreven aan ‘Liever bij mij’, ik deel heel veel op Facebook en voor elke bijzondere dag heb ik iets gevonden om mijn gevoel te uiten. Ik heb het “prima” voor elkaar. Ik heb het “verwerkt” voor zover dat mogelijk is en ik sta positief in het leven…..

De waarheid is dat ik alles heb ge-sugercoat. Ik heb voor elk verdrietig moment en elke pijnlijke herinnering iets vrolijks verzonnen. Op zijn sterfdag gaan we vrolijke tekeningen krijten op de plek waar Kane gereanimeerd werd. Op zijn verjaardag ga ik koekjes trakteren in het ziekenhuis. Zolang ik maar bezig blijf en geen tijd heb om alleen te zijn met mijn pijn.

Ik besluit te starten met emdr-therapie. Therapie waar je letterlijk teruggaat naar de momenten die je hebt weggestopt, de momenten die je verscheuren, de momenten die ervoor zorgen dat je wil gillen, schoppen en slaan van verdriet. Zo moest ik terug naar het moment dat we Kane zijn kistje gingen sluiten. Ik moest vertellen wat ik zag. Hoe hij er uitzag. Wat ik voelde. Wat ik dacht. Tijdens elke sessie stroomden de tranen over mijn wangen. Zo heftig en intens had ik deze momenten zelfs in werkelijkheid niet beleefd. Ik ging kapot. Ik verdronk in mijn eigen tranen.

Na een heel heftig jaar van gesprekken en emdr-therapie, kan ik nu oprecht zeggen dat ik het kan accepteren. Mijn pijn. Het gemis. Het onrecht. Er is geen handboek of gebruiksaanwijzing voor hoe je omgaat met het verlies van je kind. Ik wilde die medelijdende blikken niet, dus ik was sterk en vrolijk en positief. Ik zette een masker op, elke dag weer. Ik deelde veel op Facebook omdat ik bang was dat mensen Kane zouden vergeten. Een soort boosheid en bewijs dat ook hij er mag zijn en nog steeds is. Ik had een script voor mezelf geschreven en wist deze rol voortreffelijk te spelen. Ik heb leren te leven hoe ik dacht dat van me verwacht werd. Ik drukte mijn verdriet met alle kracht weg, zoals een bal onder water die naar boven wil drijven. Nu is die bal met alle kracht omhoog geschoten. Ik ben alleen geweest met mijn verdriet, mijn pijn was ondragelijk. Ik heb gehuild, geschreeuwd en heel veel van me afgeschreven. Mijn verdriet mocht en mag er eindelijk zijn.

Dit verdriet is onderdeel van mij en dat heb ik geaccepteerd. Al mijn angstklachten en duizelingen zijn verdwenen. Alle energie die het me gekost heeft om de pijn te onderdrukken heeft me gebroken. En vanuit daar heb ik mezelf weer gevonden. In de pijn. In de leegte. In de eenzaamheid. Het doet er niet langer toe of anderen Kane zouden vergeten, ik voel de drang niet meer om wat te bewijzen. Hij leeft in mij, in vreugde en verdriet. Hij leeft in mijn oh zo dierbare herinneringen. En ik ben nog steeds elke dag dankbaar voor elke seconde van zijn veel te korte leventje.

Fatine is moslima, en ik, ik geloof vooral dat er heel veel is tussen hemel en aarde. En ik geloof in dat prachtige paradijs waar we elkaar weer zullen zien! Het is zo bijzonder. Uit ons verdriet is een band ontstaan die niet te omschrijven is. Wij begrijpen elkaar als geen ander, ook al zijn we totaal verschillend en geloven we totaal verschillend. We delen de liefde voor onze kinderen die niet zichtbaar zijn.

Het overlijden van een kind, is vallen en opstaan en weer vallen en opstaan. Er zit geen tijdslimiet aan, er is geen voorbeeld voor. Ik weet dat ik keek naar lotgenoten en dacht: ‘Nou dan zal het bij mij ook ongeveer zo zijn.’ Of sterker nog: ‘Dan moet ik er ook overheen zijn.’ Je probeert je vast te houden aan het proces van een ander. Want ergens wil je de bevestiging dat het ooit beter gaat worden. Dat de pijn stopt. Ik kan alleen maar zeggen, gun jezelf alle tijd en liefde. En laat de pijn toe.

De liefde zal altijd blijven, tot in het Paradijs lieve Imran en Kane!

 

liever_bij_mij_cover_def-page-001Stefanie Ramos schreef mee aan de bundel ‘Liever bij mij…’ Wil je haar verhaal en dat van 32 andere lotgenoten lezen? Het boek is hier te bestellen of bij je lokale boekhandel.

 

 

‘Liever bij mij…’ Tweede druk begin 2016

Goed… het belangrijkste nieuws eerst:

lieverbijmij_cover_3dJaaaaaa! De tweede druk van ‘Liever bij mij…’ is onderweg! 🙂 Op vijf februari komen de nieuwe boeken aan en een week later (precieze datum volgt) zal de titel in (bijna) alle boekhandels in Nederland én België te bestellen zijn!

De nieuwe oplage is hardcover en vanaf vandaag kun je al een exemplaar RESERVEREN zónder verzendkosten met de code: 2016. De eerste druk in paperback blijft voorlopig ook bestelbaar, zolang de voorraad strekt. OP = OP.

Ondertussen ontstaat er online steeds meer aandacht voor het boek. Hier vind je vast de eerste reviews: Bol.comIrene Otto, kinderboekenwinkel In de wolken, Lemsternijs en natuurlijk ook op Facebook.

Ik ben nog op zoek naar enkele Facebookpagina’s/blogs/websites die een review willen schrijven! Vind je dit leuk, dan kun je via irenevanwesel@gmail.com een recensie-exemplaar aanvragen. 🙂

Wereldlichtjesdag

December was een ongelofelijk drukke, bijzondere en warme maand, een achtbaan vol emoties, maar tegelijkertijd ook een periode waarin ik ‘mijn hoofd’ er goed bij moest houden. Het begon allemaal op 9 december met een grote vrachtwagen en héél veel boeken, wat logistiek nog een hele klus bleek. Aanpakken geblazen dus! Maar dat ging goed en het posten van alle gereserveerde exemplaren verliep ook ‘soepel’ (lees: met een steekwagentje vol pakketjes en enveloppen naar het postkantoor… elke dag).

lieveHet voordeel van dit hele avontuur was dat ik geen tijd had om zenuwachtig te worden voor Wereldlichtjesdag (13 december). Uiteraard was ik dat uiteindelijk wél… niet alleen vanwege de boekpresentatie, maar ook omdat meer dan de helft van de deelnemers van ‘Liever bij mij…’ naar Limburg was afgereisd om hierbij te kunnen zijn. En ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik nu typisch zo iemand ben die zich dan druk gaat zitten maken over of die lieve mensen mij ‘in het echt’ wel zo leuk vinden. Hier ga ik aan werken dit jaar, heb ik mezelf beloofd. Ik zeg op zo’n momenten altijd streng tegen mijn hoofd: ‘laat het maar gewoon gebeuren, het is zoals het is,’ maar voelen doe ik dat nog niet. Misschien komt dat wel als ik het maar vaak genoeg herhaal. Dingen hoeven niet altijd goed of slecht te zijn, vaak zijn ze gewoon en dat is oké.

Wat er die avond allemaal gebeurde kan ik moeilijk in woorden vatten. De muziek was prachtig, de gedichten en het noemen van de namen… De dappere ouders die het podium op kwamen om iets te vertellen. Het was zó ontzettend fijn om iedereen te ontmoeten. Een warm bad, zoals het cliché wilt. De kans om mensen die ik tot nu toe alleen digitaal ontmoet had, wiens verhaal en kindje(s) ik ondertussen zó goed ken, even te spreken, soms ook vast te houden, dat was mijn grootste cadeau afgelopen jaar. Het andere grootste cadeau (ja, gedeelde eerste plek) was de organisatie van Wereldlichtjesdag zelf. Stichting WLD Stein telt acht leden en er is tijdens het opzetten van het evenement een mooie band gegroeid waarin we delen, in warmte en respect voor elkaar. Ik ben er heel dankbaar voor dat dit kan en mag, dat het goed voelt.

In de week na Wereldlichtjesdag bleek al snel dat de eerste oplage van ‘Liever bij mij…’ niet toereikend zou zijn. Ik had gedacht er wel een half jaar mee vooruit te kunnen, maar op dat moment mocht ik me afvragen of we februari wel zouden halen (aangezien meer dan de helft van de boeken al weg was). Dat is nu nog steeds de vraag overigens met nog maar 168 boeken op voorraad… Gelukkig is de tweede druk in productie :-). De eerste oplage heeft de boekenwinkels niet eens bereikt, met uitzondering van boekenwinkel ‘In de wolken’ in Voorburg. De tweede druk zal via het Centraal Boekhuis in (bijna) alle boekhandels in Nederland én België bestelbaar zijn.

2015 was een groot avontuur… Ik ben heel benieuwd wat 2016 in petto heeft!

Liefs,

Irene

 

Meer informatie over het boek? Klik dan hier.
Bestellen                       E-book met fragmenten

Joanie en Thomas* ‘Liever bij mij…’ #27

Version 2Vaderdag 2013. Nog een dag gaan we als gezin op stap. Met Thomas in mijn buik en Isabella aan mijn hand. Een heerlijke en onbezorgde dag in de zon, vol met plannen voor de toekomst. Vol hoop en goede moed. En ook vol ongeduld om eindelijk ons mooie mannetje te mogen verwelkomen na 9 maanden zwangerschap.

De volgende dag is ons onbezorgde leven in één klap voorbij als de verloskundige ons vertelt dat ons lieve, kleine mannetje niet meer leeft. Geheel onverwacht en zonder enige reden is zijn hartje er zomaar mee gestopt. Die dag wordt de grond onder onze voeten vandaan geslagen. Wat moeten we nu toch? Hoe kan dit nou?

Op 18 juni 2013 komt dan eindelijk de dag waarop we onze eerste zoon in onze armen mogen sluiten. Hij is mooi, zó mooi. Met zachte wangetjes en een klein mondje. Sprekend zijn grote zus. Hij is helemaal perfect en klaar om de wereld te veroveren. Maar toch is het vreselijk mis, want hij doet het echt niet. Hoe hard ik van binnen ook roep dat hij moet gaan huilen, het blijft oorverdovend stil.

In de dagen, weken, maanden na de geboorte van onze Thomas ben ik altijd op zoek naar verhalen van lotgenoten, informatie en mooie teksten. Via Kusje in de Wind kom ik te weten over het project ‘Liever bij mij…’. Het spreekt me meteen aan en ik meld me aan. Ik vind het fijn om mee te doen, om mijn verhaal te kunnen vertellen. Wie weet draag ik bij aan meer begrip voor ouders zoals wij. En Thomas zijn verhaal vereeuwigd te zien in een boek, dat lijkt me prachtig.

Voor alle andere ouders van sterrenkindjes hoop ik dat ons verhaal veel troost en herkenning biedt. Het verdriet van die hele donkere tijd in ons leven, maar ook de hoop dat het ooit weer iets lichter wordt.

Joanie, mama van Isabella, Thomas* en Oliver

Meer lezen over het project kan hier.

Natalie en Siebe* ‘Liever bij mij…’ #26

Natalie en SiebeIk ben Natalie, mama van Siebe. Ik voel me alleszins heel erg mama maar niemand die het ziet. En dat is nu ook de reden waarom ik graag mijn verhaal wil neerschrijven voor het boek ‘Liever bij mij’. Om het ‘stilzwijgen’ rond doodgeboorte en babysterfte te doorbreken en mensen hiervoor uit hun comfortzone te trekken. Om duidelijk te laten zien dat mijn zoon voor altijd een deeltje van mezelf zal zijn, maar dat dat ook met een glimlach kan. Om Siebe zijn verhaal ‘levend’ te houden, zodat hij nooit zal worden vergeten. Om zijn naam te kunnen noemen, wat ik zo graag doe. Om mijn onvoorwaardelijke liefde voor hem te kunnen ‘uitspreken’ in de vorm van een boek. En voor mezelf zie ik het ook wel als iets dat nu bij het rouwproces hoort.

We waren 40 weken zwanger toen de weeën begonnen en we naar het ziekenhuis gingen. In eerste instantie verliep alles normaal: ik werd naar de verloskamer gebracht en werd aan de monitor gelegd. En daar viel de grond onder onze voeten weg. Er was geen hartslag meer. Vanaf dat moment stond onze wereld stil. Onze droom werd in één slag een ware nachtmerrie. Siebe werd stil geboren op de uitgerekende dag en hij was nog mooier dan we hadden durven dromen.

Ik kan wel stellen dat ik een ander mens ben geworden sinds ik mama ben van Siebe. Dat ik een andere kijk op het leven heb gekregen en dat mijn prioriteiten ook anders verdeeld zijn nu. Of dat minder goed is? Neen, dat denk ik niet, het laat me vooral beseffen hoe kostbaar het leven is. Geluk zit vaak in de kleinste dingen en dat is één van de zaken die Siebe mij heeft geleerd…

Je leest hier meer over het project ‘Liever bij mij…’

Hannelore en Ono* ‘Liever bij mij…’ #25

Een vlinder kan je heel graag zien,

je kan er ontzettend van houden, je kan er dagenlang naar kijken…

maar een vlinder kan je niet lang vasthouden in de palm van je hand.

Je kan hem niet bij je houden in een doosje of een kooitje.

Dan pas gaat hij dood…

 

Onze lieve Vlinder, ono en hannelore

maand na maand vol spanning op gewacht.

Van zijn gefladder genoten, met een traan in de nacht.

Hij werd niet eens ons mensenkind,

veel te mooi voor ’t leven…

Hij is op 11 mei als Vlinder

gaan vliegen met de wind.

 

Meer lezen over het project ‘Liever bij mij…’ kan hier

Hannelore is tevens de auteur van het mooie prentenboek Ono, een bijzonder broertje

Barbara en Faye* ‘Liever bij mij…’ #24

Barbara en FayeMijn naam is Barbara. Ik ben 42 jaar en sinds 14 februari 2013 de trotse moeder van Faye Anuja Mirella.

Ik vind het heel mooi dat ik mee kan, en mag, schrijven aan het project ‘Liever bij mij’. Op die manier ligt het verhaal van Faye voor eeuwig vast. Verder hoop ik dat er door dit boek weer meer aandacht komt voor het feit dat er in Nederland veel meer baby’s vlak voor of na de geboorte overlijden dan mensen weten. Dat de gezondheidszorg niet altijd zo goed is als wij denken. Mede door inschattingsfouten, en het feit dat mijn gynaecoloog niet luisterde, is mijn dochter overleden. Ook hoop ik dat er door ‘Liever bij mij…’ meer empathie ontstaat in de omgeving van iedereen die zijn kindje rond de geboorte verloren is. Ik heb het idee dat mensen vaak niet kunnen inschatten wat voor impact dit verlies heeft op je leven en je toekomst als ze je baby niet gezien hebben. Lees verder

Brenda, Luca* en Joepie* ‘Liever bij mij…’ #20

brenda, Luca en JoepieVandaag is het mooi weer en gaan we bloemetjes brengen. Ik ben samen met mijn jongste dochter Ambra. Onderweg komen we de buurvrouw tegen die vraagt hoe het écht met me gaat. Wat ben ik haar dankbaar dat ze dit doet. Dat zijn de kleine (grote) momenten die zorgen dat ik er weer tegenaan kan. Ik geniet van de lente en ik realiseer me dat ik me kwetsbaar en sterk tegelijk voel.

De bloemetjes zijn voor het graf van Luca, onze zoon die op 25 november 2011 is geboren na 24 weken zwangerschap. Bij de 20-weken echo krijgen we te horen dat hij niet levensvatbaar is. We besluiten de zwangerschap uit te dragen om zo lang mogelijk samen te kunnen zijn, maar na een paar weken moet ik die wens opgeven en is hij geboren, een prachtig en verdrietig moment. Luca is tijdens de bevalling in mijn buik overleden.

Lees verder

Milanda en Axel* ‘Liever bij mij…’ #19

milanda 3Hallo, ik ben Milanda Stalman – Houben
Moeder van Maartje, Anne, Axel* (28 Januari 1999) en Steef; zorgmoeder van Jeroen en Kim.

Ik ben er trots op dat ik mijn verhaal mag en kan delen in deze bundel. Het is een eer naar de papa van Axel*, waar we tien jaar geleden afscheid van moesten nemen. Wat was hij trots op zijn eerste zoon.

Het verlies van een kind gaat nooit over. Het gaat niet gepaard met tijd. Je draagt het mee in je verdere leven en verweeft het in de dagelijkse dag.

Lees verder

Kunstenares Judith Schaafstra maakt tastbaar ‘Liever bij mij….’

Cover 'Liever bij mij...'Ooit, lang geleden toen ik nog een meisje van drie jaar was, ontmoette ik mijn buurjongetje Maarten. We groeiden samen op. Speelden, mopperden, en deelden onze jeugd samen. We werden groot en vlogen uit.

Maarten ben ik nooit uit het oog verloren, en langs de zijlijn zag ik op afstand hoe hij zijn lieftallige vrouw Irene trof. Ik zag hoe zij samen een gezin lieten groeien, lieten bloeien. Kindertjes met haar haar en zijn ogen. En toen kwam Lieve*… Als een toeschouwer zonder stem wist ik niet wat te zeggen. Ik wist wel dat mocht het moment komen dat ik ze ooit zou kunnen helpen, ik dat zou doen.

Dat moment is nu. En wel met de enorme eer dat ik de cover van Liever bij mij… mag verzorgen. Ik hoop dat ik kan waarmaken wat deze kindjes verdienen. Iets tastbaars van iets wat je niet meer kan aanraken..

Lees verder